บทที่ 301: เรื่องเหลวไหล

“เมื่อกี้ท่านประธานข่งพูดถึงปลาอะไร? ของบ้านเกิดนายเหรอ? พวกนายเคยคุยเรื่องพวกนี้กันด้วยเหรอ” ระหว่างที่นำสี่ท่านนั้นเดินไป พี่หัวล้านก็กระซิบกับเฉินลี่ชวนเบาๆ ประโยคหนึ่ง กลุ้มใจว่าจะไปซื้อปลานี้ที่ไหน

ในตอนนี้พี่กวงไม่ได้มีความกังวลมากเท่าเฉินลี่ชวน ในสายตาของเขา ในเมื่อเป็นเพื่อนของข่งเจี้ยนลี่ ก็ต้องมีระดับ ต้องต้อนรับเขาให้ถึงที่ จะทิ้งคำพูดที่ไม่น่าฟังไว้ไม่ได้

“เขาแค่รู้ว่าผมเป็นคนอำเภอเล็กๆ นายบอกสิว่าที่ที่ยากจนนั่นจะกินปลาอะไรได้? ก็แค่ระดับห้าหกหยวนเท่านั้นแหละ” เฉินลี่ชวนขมวดคิ้วเล็กน้อย พอดีกับที่สบตากับคนท้องป่องคนหนึ่งเข้าพอดี ก็รีบทำท่าเชิญ ยิ้มแล้วกล่าว: “เชิญทางนี้ครับ ฟังสำเนียงของพี่ชายสองสามท่านไม่ใช่คนเซี่ยงไฮ้เหรอครับ?”

“ใช่ คนเหอหนานน่ะ ที่เซี่ยงไฮ้ทำธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ” คนคนนั้นพยักหน้าตอบ สำหรับเฉินลี่ชวนก็ยังคงห่างเหินอยู่บ้าง และไพล่หลังไว้ ท่าทีเหมือนฟ้าใหญ่ที่สุด ข้าที่สอง มีกลิ่นอายของการวางมาดอยู่หลายส่วน

“ช่างถ่อมตัวเกินไปแล้วครับ ถ้าหากท่านทำธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ งั้นพวกเราที่กระโดดโลดเต้นไปวันๆ ก็คงจะไม่ใช่ะไรแล้วล่ะครับ” เฉินลี่ชวนก็มาไม้นี้อีกแล้ว ประจบสอพลอ