บทที่ 300: ความพิถีพิถัน

ไม่ถึงยี่สิบนาที พวกเฉินลี่ชวนก็มาถึงใกล้ๆ ซินซื่อเจี้ยแล้ว ฝีเท้าเร่งรีบมาถึงโซนสำนักงานชั้นของข่งเจี้ยนลี่ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอย่างกะทันหันในทางเดินที่เงียบสงบ เป็นหยางหงที่โทรมา ช่วงเวลานี้เฉินลี่ชวนมีงานเลี้ยงอาหารค่ำมากเกินไป ตั้งแต่ที่กลับมาจากเมืองกว่างโจวแล้ว ความใส่ใจที่มอบให้เธอก็น้อยอย่างยิ่ง และล้วนเป็นหยางหงที่โทรมาเองหลายครั้ง เฉินลี่ชวนก็รีบวางสายไป

“เป็นอะไรไป? ไม่บังเอิญเลยจริงๆ ทางนี้ฉันมีธุระหน่อยน่ะ” เฉินลี่ชวนก็ยังคงรับโทรศัพท์ แต่น้ำเสียงรีบร้อน

“ทำไมถึงยุ่งอีกแล้วล่ะ พวกเธอปิดเทอมเมื่อไหร่ นายจะมาเมืองกว่างโจวไหม? หรือว่าฉันจะไปหานาย” หยางหงขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่น้ำเสียงก็ยังคงอ่อนโยน ไม่ได้บ่นเลยแม้แต่น้อย ดูเหมือนจะไม่มีอารมณ์โกรธกับเฉินลี่ชวนเลยสักนิด

“กลับไปแล้วค่อยคุยกันนะ ตอนนี้ธุระสำคัญมาก วางก่อนนะ” วินาทีต่อมาเฉินลี่ชวนก็วางสายไปโดยตรง พร้อมกันนั้นก็กดปุ่มปิดเสียง ไม่ลืมที่จะหันกลับไปเตือนพี่กวง “พี่อย่าลืมปิดเสียงโทรศัพท์นะ”

“รู้แล้ว” พี่กวงสีหน้าเคร่งขรึม สวมชุดสูทที่ดูเนี้ยบ เรื่องนี้ทำให้กลิ่นอายสังคมของเขาดูเบาบางลง หลังจากนั้น เฉินลี่ชวนก็เคาะประตูเบาๆ พอได้ยินเสียงตอบรับของข่งเจี้ยนลี่ข้างใน ถึงได้ค่อยๆ ผลักประตูเข้าไป โผล่เข้าไปครึ่งตัว รอยยิ้มสดใสอย่างยิ่ง