บทที่ 306: เรื่องราวที่ฝังลึกอยู่ในใจ

ยัยสวีอยู่ในหอพักของฉีซือเหยาอย่างสบายใจ พวกฉินผิงก็เข้ากันได้ดีมาก และสภาพแวดล้อมโดยรวมของมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ก็เป็นมิตรอย่างยิ่ง ดูเหมือนว่านิสัยจะค่อนข้างขี้อาย สุภาพเรียบร้อยกันหมด เด็กสาวสองสามคนส่งเสียงหัวเราะออกมาเป็นระยะๆ

“หว่านถัง พวกเราควรจะไปห้องสมุดแล้วนะ คราวหน้าค่อยกินข้าวด้วยกัน” ฉินผิงลุกขึ้นยืน บรรยากาศการเรียนของมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ตึงเครียดมาก ตอนที่ไม่มีเรียน พวกเธอสองสามคนแทบจะสิงสถิตอยู่ที่ห้องสมุด

“ได้สิ” สวีหว่านถังลุกขึ้นตาม “พวกเธอคราวหน้ามาเที่ยวมหาวิทยาลัยการเงินและการค้านะ แถวนี้ของอร่อยเยอะแยะเลย ฉันเลี้ยงพวกเธอเอง”

“ได้เลย” ฉินผิงพยักหน้า แล้วก็ส่งสัญญาณกับฉีซือเหยาแล้ว สองสามคนที่เหลือในหอพักก็เดินออกจากหอไป การรวมตัวของเพื่อนร่วมรุ่นเก่าของฉีซือเหยา พวกเธอย่อมไม่สะดวกที่จะเข้าไปร่วมสนุกด้วย ถึงแม้จะเคยชวนแล้ว แต่สองสามคนก็ปฏิเสธอย่างรู้ความกันดี

ในตอนนี้แสงอาทิตย์ยามเย็นที่อยู่ครึ่งฟ้าก็ค่อยๆ ลับขอบฟ้าไป แสงอาทิตย์ยามพลบค่ำสาดส่องเข้ามาในตึกหอพักอย่างกระดำกระด่าง ความรู้สึกเศร้าสร้อยอย่างบอกไม่ถูกก็ผุดขึ้นมาทันที