บทที่ 307: จอมสตอเบอรี่ชุย

“นายมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?” เฉินลี่ชวนถามเรียบๆ หนึ่งประโยค แล้วก็ละสายตากลับมา การติดต่อกับชุยจื้อปิงยิ่งมายิ่งน้อยลง ที่โรงเรียนก็ไม่ค่อยจะได้เจอหน้ากัน

“ช่วงนี้นายยังยุ่งอยู่กับร้านหม้อไฟเหรอ? จะเจอหน้านายสักครั้งนี่มันยากจริงๆ เลยนะ ได้ยินมาว่านายเปิดไปสี่ร้านแล้ว ธุรกิจเป็นอย่างไรบ้าง? กัวหงก็ร่วมหุ้นกับนายแล้วใช่ไหม? ใช้ชีวิตอย่างรุ่งเรืองเลยนะ” ชุยจื้อปิงนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ เฉินลี่ชวน ยังโอบไหล่ของเขาอีกด้วย ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของคนทั้งสองจะสนิทสนมกันอย่างยิ่ง

“อากาศร้อนขนาดนี้ นายลุกขึ้นหน่อยสิ” เฉินลี่ชวนรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย ผลักมือของชุยจื้อปิงออกไป ขยับไปข้างๆ ชุยจื้อปิงยิ้มแหยๆ ก็ไม่ได้โกรธ ยังคงนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ เฉินลี่ชวน

“นายกับหยางหงตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างแล้ว? เธอจะมาเซี่ยงไฮ้เมื่อไหร่ ฉันเลี้ยงข้าวพวกนายนะ เพราะท้ายที่สุดแล้วพวกเราเมื่อก่อนก็เป็นเพื่อนร่วมรุ่นกัน” ชุยจื้อปิงถามอย่างแดกดันอีกครั้ง แต่เมื่อก่อน เขากับหยางหงแทบจะไม่ได้คบค้ากันเลย

“แฟนฉันไม่สนิทกับนาย จะมาร่วมสนุกอะไรมั่วซั่ว” เฉินลี่ชวนกล่าวอย่างเย็นชาหนึ่งประโยค ขี้เกียจจะไปสนใจความคิดเล็กๆ น้อยๆ ของจอมสตอเบอรี่ชุย