บทที่ 308: การรวมตัวเล็กๆ

“จริงสิ เสี่ยวชาวช่วงนี้ยุ่งอะไรอยู่? เขาไม่มาเหรอ? ไม่ได้เจอเขาตั้งนานแล้ว” หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ฉีซือเหยาก็โน้มตัวมาข้างหน้า ยิ้มแล้วคุยขึ้นมา ช่วยคลี่คลายความอึดอัดหลังจากที่ชุยจื้อปิงขึ้นรถมา

“ใช่แล้ว เรียกเจ้าอ้วนหม่ามาด้วยสิ พวกเราเพื่อนเก่าคนเยอะครึกครื้นดี ยังไงฉันก็เลี้ยงเอง” ชุยจื้อปิงที่นั่งอยู่แถวหลังสุดรีบพูดแทรกขึ้นมา พยายามอย่างบ้าคลั่งที่จะสร้างตัวตน และก็เป็นการแสดงความใจกว้างของเขาด้วย

“ยัยสวี แกมีความหมายว่ายังไง? จะเรียกเจ้าอ้วนหม่าหรือไม่เรียก?” เฉินลี่ชวนหันไปมองสวีหว่านถังแวบหนึ่ง เลิกคิ้วขึ้น จงใจจะหยอกล้อเธอ

“โอ๊ย นายจะตายรึไง” ยัยสวีขบเขี้ยวเคี้ยวฟันต่อยเฉินลี่ชวนไปหนึ่งที “ตอนนี้ฉันกับเสี่ยวชาวสนิทกันมากกว่าแกอีกนะ คราวก่อนฉัน, เหลียง, อีติง แล้วก็เสี่ยวชาว ก็พวกเราสี่คนกินข้าวกัน แกก็ไม่อยู่”

“โย่ เมื่อไหร่ความสัมพันธ์ถึงได้สนิทสนมขนาดนี้แล้ว?” เฉินลี่ชวนทำหน้าทะเล้น