บทที่ 309: ยืมเงินไปทั่ว

“ทุบหม้อข้าวตัวเองมาเช่าร้านที่นี่ อันที่จริงที่นี่กับที่เปิดร้านหน้ามหาวิทยาลัยการเงินและการค้าก็ไม่มีอะไรต่างกันหรอก นอกจากค่าเช่าจะแพงหน่อย” คำอธิบายที่ดูเบาๆ ของเฉินลี่ชวนหนึ่งประโยค ก็ซ่อนความยากลำบากนานัปการตอนที่เข้ามาอยู่ไว้ นี่คือห้างสรรพสินค้าซินซื่อเจี้ยนะ แต่เด็กหนุ่มสองสามคนที่ยังไม่เคยผ่านเรื่องราว ก็ยังคงคิดแบบนี้อย่างใสซื่อ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

“ต้องแพงมากแน่ๆ เลย” ฉีซือเหยารำพึง

“ก็ไม่ถูกหรอกครับ รวมๆ แล้วก็เกือบจะสามสี่แสน” เฉินลี่ชวนจงใจบอกราคาให้ต่ำลงมาก ชุยจื้อปิงก็อยู่ด้วย ไม่อยากจะให้คนคนนี้รู้มากเกินไป

“ก็ไม่น้อยเลยจริงๆ” ฉีซือเหยาพยักหน้า มองดูร้านค้าของต้าเจียงเลาอย่างเหม่อลอยอยู่บ้าง ลองคิดดูสิว่า เพื่อนนักศึกษาข้างกายจู่ๆ ก็เก่งกาจขนาดนี้ ก้าวไปทีละก้าวทำจนใหญ่โต ในใจก็อดไม่ได้ที่จะผุดความรู้สึกขึ้นมามากมาย ยิ่งไปกว่านั้นระหว่างกับเฉินลี่ชวน ก็ยังมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน

“ลี่ชวน ใช้ได้เลยนะ ถึงกับมาเปิดร้านที่นี่แล้วเหรอ? นี่คือสาขาสี่ใช่ไหม? อู๋หลาง, กัวหงพวกเขามีร่วมหุ้นด้วยใช่ไหม” ชุยจื้อปิงเดินเข้ามาข้างหน้ายิ้มแล้วถามขึ้นมา จุดประสงค์ของคำพูดชุดนี้ จอมสตอเบอรี่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอยากจะแฉเรื่องสั้นๆ ไม่อย่างนั้นก็จะดูเหมือนว่าตัวเองไม่ได้เรื่องอะไรเลย