บทที่ 310: อย่าพูดถึงเธอ

ตอนนั้นเฉินลี่ชวน, หม่าเสี่ยวชาว และจางเทา พวกเขาสองสามคนก็คลุกคลีอยู่ด้วยกันทุกวัน ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นมาก ถ้าหากจางเทาเกิดเรื่องขึ้นมา เพื่อนนักศึกษาคนอื่นก็จะดูเป็นเรื่องตลก เฉินลี่ชวนไม่สามารถที่จะอยู่เฉยๆ ได้จริงๆ

ที่สำคัญคือในชาติที่แล้ว เรื่องที่เกี่ยวกับจางเทา เฉินลี่ชวนไม่รู้เลยแม้แต่น้อย แต่ก็เป็นเรื่องปกติ สถานการณ์ของตัวเองในตอนนั้นก็ย่ำแย่อย่างยิ่ง จะไปรู้เรื่องของเขาได้อย่างไร ตอนนี้ที่ยืมเงินคนไปทั่ว ที่เอ่ยปากได้ก็เอ่ยปากไปหมดแล้ว คาดว่าเรื่องราวมันคงจะรุนแรงมากแล้ว

ฉีซือเหยากับสวีหว่านถังก็สามารถมองเห็นความกังวลของเฉินลี่ชวนได้เช่นกัน ต่างฝ่ายต่างสบตากัน ก็ไม่รู้ว่าจะพูดคำปลอบใจอะไรดี แต่ในกลุ่มแชทเล็กๆ ของห้องเรียน ก็คุยเรื่องของจางเทาไปไม่น้อยเลย ได้ยินข่าวลือมา ดูเหมือนจะรุนแรงมาก

“กินข้าวเถอะ” พอเห็นพนักงานเสิร์ฟยกกับข้าวขึ้นมา สีหน้าของเฉินลี่ชวนก็เปลี่ยนไปทันที เผยรอยยิ้มบางๆ ออกมา เขาย่อมไม่ถูกอารมณ์ครอบงำอยู่แล้ว อุตส่าห์นัดฉีซือเหยาออกมารวมตัวกันครั้งหนึ่ง

“หว่านถัง, ยัยสวี พวกเธอลองชิมหมูกรอบนี่สิ รสชาติดีมาก” เฉินลี่ชวนถามเสียงอ่อนโยน ยัยสวีกับฉีซือเหยาก็ไม่เกรงใจ คีบกับข้าวเข้าปากคำใหญ่ แต่พอกินคำแรกเข้าไป ต่างก็เผยสีหน้าที่พึงพอใจ