บทที่ 311: การเจาะตลาดระดับล่างนั้นมีความเสี่ยง

จางเทาคนนี้ เฉินลี่ชวนติดต่อเขาไม่ได้มาหลายวันแล้ว โทรศัพท์ก็ไม่อยู่ในพื้นที่ให้บริการตลอด ทำได้เพียงส่งข้อความไปว่า “ฉันรอเธอโทรกลับนะ” รอคอยอย่างอดทน พอคุยเรื่องนี้กับเจ้าอ้วนหม่า เขาก็พูดจาอ้ำๆ อึ้งๆ ไม่เคลียร์ ไม่รู้เรื่องราวโดยละเอียดของจางเทา

“ก็แค่ยืมฉันไปหนึ่งพัน ตอนนั้นเขายังจงใจบอกฉันว่าอย่าบอกแกนะ รอให้ผ่านสองสามวันนี้ไปแล้วค่อยคืนให้พวกเราสองคนพร้อมกัน ใครจะไปรู้ว่าจะติดต่อไม่ได้ หลักๆ คือฉันก็ไม่ได้ใส่ใจ พอเริ่มยุ่งก็ลืมเรื่องนี้ไปเลย” หม่าเสี่ยวชาวกล่าว แต่ว่าเจ้าอ้วนคนนี้ปีหนึ่งมานี้ก็เก็บเงินไปไม่น้อยเลยนะ อีกอย่างการกินดื่มขับถ่ายก็แทบจะพึ่งพาบริษัททั้งหมด ค่าใช้จ่ายปกติก็น้อยมาก นี่ยังไม่นับเงินปันผลอีก

“ได้ ฉันเข้าใจแล้ว ไม่ต้องไปสนใจเขาแล้ว” เฉินลี่ชวนขมวดคิ้วแน่น ยังคงพลิกดูเอกสารต่อไป ส่วนเรื่องของจางเทานั้น ทำเต็มที่ก็พอแล้ว ไม่ได้ทำถึงขั้นที่ไม่สนใจใยดี ยืนดูอยู่ข้างๆ ก็ถือว่าดีมากแล้ว ก็เป็นแค่เพื่อนเท่านั้นเอง เพราะท้ายที่สุดแล้วก็ไม่ใช่ครอบครัว

“งั้นผมไปยุ่งก่อนนะครับ ร้านที่ซินซื่อเจี้ย คาดว่ากลางเดือนกรกฎาคมก็จะเปิดทำการได้แล้วครับ ภายในสิ้นเดือนนี้สามารถบรรลุเป้าหมายสิบเอ็ดสาขาได้ครับ แต่ว่า...” เจ้าอ้วนหม่าทันใดนั้นก็ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ที่ประตูห้องทำงาน

“แต่อะไร? จะพูดให้จบในทีเดียวไม่ได้รึไง” เฉินลี่ชวนเงยหน้าขึ้นเหลือบมองเจ้าอ้วนแวบหนึ่ง