บทที่ 312: คู่แข่ง

รถพอร์ชจอดอยู่ในลานโรงงานแห่งหนึ่ง ไม่เข้ากับสภาพแวดล้อมที่ทรุดโทรมโดยรอบเลยแม้แต่น้อย ในช่วงเวลานี้ อี้หงแทบจะวิ่งมาที่นี่ทุกวัน ความคิดทั้งหมดอยู่ที่แบรนด์ใหม่นี้ คุณลุงเซี่ยงไฮ้ “พ่อคะ คุยกับซื่อฟู่หรงเป็นอย่างไรบ้างแล้วคะ?” พอเห็นอี้ไคหมิน อี้หงก็ถามอย่างอดใจรอไม่ไหว

“ฝ่ายนั้นสามารถผลิตให้พวกเราได้ แต่ต้องมีเงื่อนไขเพิ่มเติมแน่นอน อย่างเช่นต้องบรรลุปริมาณการผลิตเท่าไหร่ ใครใช้ให้ตอนนี้ในตลาดมีเพียงซื่อฟู่หรงเจ้าเดียวที่สามารถผลิตได้ เขามีอำนาจตัดสินใจ เขาไม่มีคู่แข่ง” อี้ไคหมินกล่าวอย่างละเอียด เกี่ยวกับเรื่องการลงทุน มักจะอธิบายให้ผู้หญิงฟังอย่างอดทนจนเคลียร์

“งั้นร้านคุณป้าเซี่ยงไฮ้คุยความร่วมมือกับซื่อฟู่หรงได้อย่างไรคะ ไม่มีข้อเรียกร้องที่เข้มงวดเหรอคะ? จะไม่ใช่ว่าจ้องเล่นงานแต่พวกเราใช่ไหมคะ? เพราะท้ายที่สุดแล้วร้านคุณป้าเซี่ยงไฮ้จนถึงตอนนี้ ก็มีแค่สามสาขาเท่านั้นเอง” อี้หงถามอย่างไม่พอใจ ดูเหมือนจะไม่ยอมให้บ้านตัวเองเสียเปรียบแม้แต่น้อย ต้องเอาเปรียบให้ได้มากที่สุดถึงจะพอใจ

“อันนี้พ่อก็ไม่รู้เหมือนกัน รายละเอียดความร่วมมือระหว่างซื่อฟู่หรงกับร้านคุณป้าเซี่ยงไฮ้เป็นความลับทางธุรกิจ ท่านประธานหลี่คนนั้นก็จะไม่เปิดเผยให้พ่อรู้แม้แต่น้อย เธอมีจรรยาบรรณในวิชาชีพสูงมาก” อี้ไคหมินกลับมองเรื่องนี้อย่างเปิดกว้าง

ก่อนหน้านี้หลี่ปิงลี่เคยติดต่อกับเขามาแล้ว ถือว่าคุ้นเคยกันดี ดังนั้นพอรู้ว่าคุณลุงเซี่ยงไฮ้เป็นแบรนด์ที่รองประธานจินเฉิงคนนี้ก่อตั้งขึ้นมา ก็รู้สึกยินดีอย่างยิ่ง ดูท่าว่าเรื่องที่จินเฉิงอยากจะเข้ามาลงทุนในเครื่องดื่มชารูปแบบใหม่ ก็เริ่มมีความเคลื่อนไหวแล้ว นี่ไม่เกี่ยวกับว่าลงทุนไปเท่าไหร่ ความหมายที่สำคัญกว่าคือเป็นตัวชี้วัดทิศทางของตลาด