บทที่ 313: การเผชิญหน้า

“ตอนนี้สำหรับร้านค้าแล้ว การที่จะให้พวกเขาสนับสนุนอย่างไร ได้พัฒนาไปเป็นรูปแบบที่ไม่ยุติธรรมอย่างยิ่ง จ่ายเงินเท่ากัน แต่ที่ได้โปรโมตกลับมีแค่ร้านคุณป้าเซี่ยงไฮ้ การโปรโมตของร้านค้าอื่นแทบจะไม่มีเลย! แบบนี้ใครจะยังกล้าที่จะร่วมมือกับมหาวิทยาลัยการเงินและการค้าของเราต่อไป? ฉันรู้สึกว่าทุกคนมีความเห็นแก่ตัวเป็นเรื่องปกติ แต่ก็ทำเกินไปไม่ได้ใช่ไหมคะ หรือว่าจะต้องให้บริการแค่คนคนเดียว?”

อี้หงพูดอย่างชอบธรรม คำพูดชุดหนึ่งยิ่งพูดได้หนักแน่นทรงพลัง สีหน้าที่จริงจัง ยิ่งเผยให้เห็นถึงความขุ่นเคืองต่อเรื่องนี้ มุ่งเป้าไปที่ใคร ก็ชัดเจนเสียยิ่งกว่าชัดแล้ว ในตอนนี้สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่เฉินลี่ชวนโดยไม่ได้นัดหมาย สวีหว่านถังก็เก็บรอยยิ้มที่หยอกล้อ กลายเป็นสีหน้าเคร่งขรึม โดยเฉพาะผังหลงเจิ้ง เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ในตอนนี้ใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นลึกซึ้ง ขมวดคิ้วแน่นครุ่นคิดถึงเรื่องนี้

แต่เมื่อก่อน จะโปรโมตร้านค้าอย่างไร แน่นอนว่าต้องมีการลำเอียงอยู่แล้ว นี่เป็นเรื่องที่ทุกคนรู้ดีอยู่แก่ใจ แต่ก็ไม่มีใครพูดออกมา เพราะไม่ได้พัวพันกับตัวเอง ไม่มีความสัมพันธ์ ก็จะไม่ทำให้ตัวเองหาเงินได้มากขึ้น แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว ธุรกิจของร้านคุณป้าเซี่ยงไฮ้ที่มหาวิทยาลัยการเงินและการค้าดีขนาดนี้ ทุกวันก็ต่อแถวยาวเหยียด อี้หงก็อยากจะมาเปิดร้านชานมที่นี่เช่นกัน พอเรื่องถูกหยิบยกขึ้นมา ก็กลายเป็นปัญหาแล้ว

“ฤดูร้อนที่ร้อนระอุ เพื่อเธออันเป็นที่รักซื้อหยางจือกันลู่สักแก้วแล้วรึยัง? มาสดชื่นไปพร้อมกับลมเย็น...” เสียงวิทยุกระจายเสียงของมหาวิทยาลัยดังเข้ามาในห้องเรียน ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก ฟังดูชัดเจนเป็นพิเศษ

“พวกเรามาโดยตลอดก็ใช้วิธีนี้มาโปรโมตร้านค้า และกิจกรรมผู้สนับสนุนครั้งที่แล้ว พวกเราก็จัดได้อย่างประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง เกือบจะร้อยละแปดสิบของร้านค้ามีส่วนร่วม ถ้าหากเปลี่ยนอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า ก็ไม่แน่ว่าจะสามารถมีผลลัพธ์ที่ดีได้ ไม่แน่ว่าจะทำให้ร้านค้าต่อต้าน” วินาทีต่อมา หวังอวี่สงก็ลุกขึ้นยืนพูด โต้แย้งคำพูดของอี้หง เรื่องที่พัวพันกับตัวเอง เจ้าตัวดีที่สุดคืออย่าพูดในที่สาธารณะ แต่คือต้องไปดำเนินการสถานการณ์ลับหลัง ยกเว้นแต่จะถูกถามถึง ไม่อย่างนั้นก็ล้วนเป็นจุดอ่อน ในตอนนี้เฉินลี่ชวนปิดปากไม่พูด ไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงสีหน้าใดๆ เลย