บทที่ 314: การโต้เถียงที่ตึงเครียด

“จะไม่มีผลได้อย่างไร ธุรกิจของร้านปิ้งย่างเถ้าแก่หวังที่สามารถดีขึ้นมาได้ ก็เป็นเพราะการประชาสัมพันธ์ในงานเลี้ยงต้อนรับน้องใหม่ ตอนนั้นในร้านเล็กๆ ถึงกับนั่งไม่พอเลยนะคะ” พอเห็นผังหลงเจิ้งลังเลไม่แน่ใจ อี้หงก็รีบแก้ต่างอีกครั้ง ในตอนนี้สายตาของเธอร้อนรน หวังเป็นอย่างยิ่งว่าผังหลงเจิ้งจะสามารถพยักหน้าได้ แบบนี้แล้ว การประชาสัมพันธ์หลักของงานเลี้ยง ก็จะเป็นของ “คุณลุงเซี่ยงไฮ้” แล้ว บางทีอาจจะสามารถสร้างเซอร์ไพรส์ที่เหมือนกับร้านคุณป้าเซี่ยงไฮ้ในตอนนั้นได้เช่นกัน ดังนั้นโอกาสนี้ต้องสู้ให้ได้

“คำพูดนี้มันไม่สมเหตุสมผล” ทว่าคำพูดของอี้หงเพิ่งจะจบลง หวังอวี่สงก็โต้กลับอย่างอดใจรอไม่ไหว: “ร้านอาหารแถวนั้นบนถนนการค้า แทบจะไม่มีร้านไหนที่ธุรกิจไม่ดีเลย...หรือว่าจะต้องยกความดีความชอบให้กับการประชาสัมพันธ์ทั้งหมดเหรอ? ธุรกิจของบ้านเถ้าแก่หวังที่ดีได้ หลักๆ แล้วก็ยังคงเป็นรสชาติที่ดี...ไม่ค่อยจะเกี่ยวกับเรื่องการประชาสัมพันธ์ในตอนนั้นเท่าไหร่”

“ใช่แล้ว จะประชาสัมพันธ์อย่างไร ร้านอาหารเซียงไห่จะเปลี่ยนออกมาเป็นฟ้าได้เหรอ? ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนั้นพวกเราไปกวาดหิมะให้เขา ชื่อเสียงของฝ่ายประชาสัมพันธ์ก็เหม็นไปนานแล้ว ใครเห็นแก่ตัว ทุกคนก็รู้ดีอยู่แก่ใจ” หม่าเสี่ยวจวิ้นก็มุ่งเป้าไปที่อี้หงอย่างโกรธจัดเช่นกัน

ในตอนนี้เฉินลี่ชวนก็นั่งอยู่อย่างเงียบๆ เขาซึ่งเป็นเจ้าตัว มีเพียงตอนที่ถูกถาม ถึงจะให้เหตุผลที่ “เป็นกลาง” ออกมา

“ต่อให้ฉันเมื่อก่อนจะเคยทำผิดพลาด หรือว่าตอนนี้ฝ่ายประชาสัมพันธ์เกิดปัญหาขึ้นมา ฉันก็จะชี้แนะไม่ได้เหรอคะ? พวกเราทุกคนต่างก็มีหน้าที่และภาระผูกพันที่จะต้องทำให้กิจกรรมผู้สนับสนุนดียิ่งขึ้นไปอีก” อี้หงยังคงพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะโต้เถียงเสียงดัง ท่าทีเหมือนกับนักโต้วาที ไม่ว่าสถานการณ์จะเสียเปรียบต่อตัวเองแค่ไหน ก็ยังคงยืนหยัดต่อไป นี่คือนิสัยของเธอ