บทที่ 316: แผนการใหม่

ในช่วงเวลานี้ เฉินลี่ชวนยุ่งจนหมดแรง ต้องรอถึงสิ้นเดือนถึงจะเซ็นสัญญาเข้าอยู่กับห้างสรรพสินค้าต่างๆ เรื่องบางอย่างจำเป็นต้องลงมือทำด้วยตัวเอง แต่ก็ยังคงหาเวลาไปสอบถามรอบหนึ่งที่ริมถนนของมหาวิทยาลัยการเงินและการค้า...ที่ที่เหมาะจะเปิดร้านชานม และปัจจุบันตั้งใจจะให้เช่าต่อ...ก็มีเพียงร้านผลไม้ของเถ้าแก่เถียนที่อยู่ไม่ไกลจากร้านคุณป้าเซี่ยงไฮ้เท่านั้น

เพราะมหาวิทยาลัยการเงินและการค้าอยู่ไม่ไกลจากเขตผลิตผลทางการเกษตรเท่าไหร่ นักศึกษาสามารถนั่งรถเมล์ไปซื้อผลไม้ราคาส่งได้โดยตรง เรื่องนี้ก็ทำให้ธุรกิจของร้านผลไม้ใกล้ๆ มหาวิทยาลัยการเงินและการค้าไม่ค่อยจะดีนัก

“เถ้าแก่เถียน ร้านนี่จะให้เช่าเหรอครับ ไม่เตรียมจะทำแล้วเหรอ?” เฉินลี่ชวนยื่นบุหรี่ให้เถ้าแก่เถียน ช่วงเวลาหนึ่งปีที่คลุกคลีกันมา เถ้าแก่เฉินในบริเวณใกล้เคียงไม่มีคนที่ไม่รู้จัก

“ทำแล้วไม่มีรสชาติ หาเงินได้ไม่กี่บาท สู้ไปเป็นพนักงานเสิร์ฟที่ร้านนายยังจะดีกว่า นั่นยังหาเงินได้ไม่น้อยเลย” เถ้าแก่เถียนฉีกยิ้มพูดติดตลก

“ฮ่าๆ ถ้าเถ้าแก่เถียนมาได้นะ คงจะไม่แย่งตำแหน่งของผู้จัดการหยวนไปแล้วเหรอ” เฉินลี่ชวนก็พูดล้อเล่นไปส่งๆ หนึ่งประโยค แต่ในคำพูดก็เป็นการปฏิเสธเช่นกัน หลังจากที่คนทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง ก็ต่างหัวเราะอย่างสดใส