บทที่ 320: เขาก็ลำบากเหมือนกัน

วันที่ยี่สิบเก้าเดือนมิถุนายน ฝ่ายธุรกิจของต้าเจียงเลา บรรลุเป้าหมายที่กำหนดไว้ เซ็นสัญญาเข้าอยู่กับห้างสรรพสินค้าต่างๆ บรรลุขนาดสิบเอ็ดสาขา คาดว่าปลายเดือนสิงหาคม จะเปิดทำการทั้งหมด เรื่องนี้ก็ทำให้พี่กวงในการประชุมตอนเช้า แสดงท่าที “ภาคภูมิใจ” เป็นพิเศษ หลังจากรายงานงานเสร็จแล้ว ก็เสนอความคิดเรื่องร้านแฟรนไชส์

อีกทั้งพนักงานในสำนักงานก็ยิ่งมายิ่งเยอะขึ้น บางคนต้องย้ายเก้าอี้มา เบียดเสียดกันอย่างแออัด ในห้องประชุมถึงจะพอจะนั่งลงได้ “ปัจจุบันมีคนมาสอบถามเรื่องแฟรนไชส์ไม่น้อยแล้วนะครับ ถ้าหากเมืองสำคัญพวกเราเสียดายที่จะทิ้งตลาดไป ในเมืองเล็กๆ อื่นๆ พวกเราสามารถลองลงทุนดูบ้าง เพิ่มรายได้ด้วยรูปแบบแฟรนไชส์” น้ำเสียงของพี่หัวล้านสูงขึ้น คำพูดชุดหนึ่งเมื่อเทียบกับเมื่อก่อน ก็เป็นมืออาชีพอย่างยิ่งแล้ว คิดว่าเพื่อการพูดในที่ประชุมวันนี้ ลงแรงไปไม่น้อยเลย

“ถ้าหากตอนนี้พิจารณาเรื่องแฟรนไชส์ บริการในร้านรับรองว่าจะตามไม่ทัน เพื่อการพัฒนาของตลาดในปัจจุบัน ถ้าหากขยายสาขาอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า แสวงหาผลกำไร ก็จะทำลายแบรนด์ของตัวเอง” เฉินลี่ชวนไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ในตอนนี้ก็ส่ายหน้าปฏิเสธ

แต่ทันใดนั้น หยางจวินก็ลุกขึ้นยืน หยุดไปครู่หนึ่ง ก็เตรียมตัวมาอย่างเต็มที่เช่นกัน เสนอความเห็นของตัวเอง: “เงื่อนไขของแฟรนไชส์ สามารถเลือกรูปแบบการบริหารจัดการที่เป็นหนึ่งเดียวกันได้ ผู้จัดการร้าน, พนักงานที่เกี่ยวข้อง ล้วนโดยสำนักงานใหญ่ของพวกเราเป็นผู้จัดสรร...”

“พอแล้ว!” เฉินลี่ชวนกล่าวหนักๆ หนึ่งประโยค ขัดจังหวะคำพูดของหยางจวิน สีหน้าค่อยๆ กลายเป็นเคร่งขรึม กล่าวเสียงเข้ม: “เกี่ยวกับเรื่องแฟรนไชส์ ฝ่ายธุรกิจของพวกคุณไม่จำเป็นต้องไปเสียสมองในด้านนี้ ต่อไปก็ไม่จำเป็นต้องมาพูดในที่ประชุมอีก ในตอนนี้ให้พิจารณาเรื่องการทดลองตลาดในเมืองอื่นให้มากขึ้น” คำพูดชุดนี้ของเฉินลี่ชวน ไม่ได้ไว้หน้าฝ่ายธุรกิจเลย ถ้าหากไม่แสดงท่าทีอย่างหนักแน่น ก็จะวกวนอยู่กับปัญหานี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า