บทที่ 321: พวกเขาทุกคนต่างก็อยู่ในวัยเยาว์ (แก้ไขเนื้อหา)

ปิดเทอมร้อนของมหาวิทยาลัยการเงินและการค้าถือเป็นกลุ่มแรกๆ ในเซี่ยงไฮ้ เพราะต้องคุยเรื่องการเข้าอยู่กับฉีหงจื้อ เฉินลี่ชวนกับยัยสวีจึงอยู่ที่เซี่ยงไฮ้ต่ออีกสองสามวัน รอจนถึงวันที่สองเดือนกรกฎาคม ถึงได้นั่งรถกลับไปยังจิ้นหยวนพร้อมกับฉีซือเหยา บวกกับหม่าเสี่ยวชาวอีกคน การเดินทางสี่คนครั้งนี้ ก็ยังเป็นการนัดเดินทางด้วยกันครั้งแรก ส่วนชุยจื้อปิงนั้น หลังจากเรื่องนั้นแล้ว ฉีซือเหยาก็ไม่เคยรับโทรศัพท์ของเขาอีกเลย ไม่อยากจะสนใจด้วยซ้ำ

แต่ว่านะ ท่าทีที่เจ้าอ้วนคนนี้ประจบสอพลอฉีซือเหยานั่นน่ะ น่ารังเกียจเกินไปแล้ว

“ซือเหยา กระเป๋าเดินทางของเธอให้ฉันทั้งหมดเลย ฉันมาเอง ไม่เป็นไร ให้ฉันก็พอแล้ว จะมาเกรงใจอะไรกับฉัน!” เจ้าอ้วนหม่าคว้ากระเป๋าเดินทางของฉีซือเหยามาทีเดียว แบกขึ้นบ่าเดินไปข้างหน้าโดยไม่ให้ปฏิเสธ ไม่สนใจสายตาดูถูกของคนข้างๆ เลยแม้แต่น้อย แต่ว่าฉีซือเหยาคนนั้นกลับมีน้ำใจอย่างยิ่ง ตอนอยู่ที่บ้านเกิด ก็ดูแลครอบครัวของเจ้าอ้วนเขาเป็นอย่างดี

“เหอะๆ...” ยัยสวีมองค้อนใส่เฉินลี่ชวนอย่างดูถูก “ทำไมคนที่สนิทกับนายพวกนี้ ล้วนเป็นพวกประจบสอพลอท่าทางน่ารังเกียจแบบนี้ ไม่มีท่าทีของผู้ชายเลยสักนิด ตอนนี้ในหัวฉันมีแต่ภาพตอนที่นายเข้าเรียนคาบของอาจารย์ที่ปรึกษา”

“ถ้าเธอจะพูดแบบนี้นะ ต่อไปเรื่องฝึกงาน อย่าหาว่าฉันจงใจจ้องเล่นงานเธอนะ โดยเฉพาะเสี่ยวชาว เจ้าอ้วนคนนี้ใจแคบ รับรองว่าจะเล่นงานเธอแน่ อีกอย่างเมื่อพิจารณาถึงความสัมพันธ์ก่อนหน้านี้ของพวกเธอแล้ว เขารับรองว่าต้องเก็บความเคียดแค้นไว้ในใจแน่”