บทที่ 322: การเรียกร้องอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

“ช่วงนี้เธอหายไปไหนมา?” ยังไม่ทันที่เฉินลี่ชวนจะเอ่ยปาก เจ้าอ้วนหม่าที่อยู่เตียงบนก็โน้มตัวลงมาครึ่งหนึ่ง ตะโกนอย่างร้อนรน จากนั้นฉีซือเหยากับยัยสวีก็ต่างถามอย่างเป็นห่วงเสียงดัง: “จางเทา ช่วงนี้นายหายไปไหนมา? ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

“ในกลุ่มแชทของห้องเรียนก็พูดถึงเรื่องของนายอยู่ตลอด เกือบจะทะเลาะกันลั่นแล้วนะ นายถึงกับเล่นหายตัวไป” เมื่อได้ฟังเสียงเหล่านี้ สีหน้าของจางเทาก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด กำโทรศัพท์ไว้แน่น เหมือนมีก้างปลาติดคอ พอได้ยินเฉินลี่ชวนกล่าวเสียงเข้มหนึ่งประโยคว่า “เทาจื่อ นายพูดอะไรหน่อยสิ” ถึงได้เอ่ยปากอย่างยากลำบาก: “ลี่ชวน เงินที่ฉันติดหนี้แก รับรองว่าจะคืนให้แกครบทุกสลึงเลย แล้วก็เงินของพวกเขา ก็จะคืนให้ทั้งหมดแน่นอน”

เฉินลี่ชวนฟังออกถึงความอึดอัดของจางเทา เขาจึงลุกขึ้นเดินออกจากห้องส่วนตัวไป ถึงได้ถามต่อ: “ตอนนี้ก็มีแค่ฉันคนเดียวแล้ว ตกลงว่าแกเกิดเรื่องอะไรขึ้น? แกก็รู้ว่าฉันโทรหาแกไปกี่สายแล้ว?”

“ลี่ชวน พี่น้องฉันขอโทษจริงๆ นะ แต่ที่สัญญาว่าจะคืนเงินให้น่ะ ไม่ช้าก็เร็วก็จะคืนให้...”

“ฉันไม่ได้สนใจเรื่องเงินไม่กี่พันนั่นกับแก! ฉันถามว่าแกตกลงแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้น!” เฉินลี่ชวนคำรามลั่น ขัดจังหวะเสียงที่ขี้ขลาดและต่ำต้อยของจางเทา