บทที่ 323: ความขี้ขลาดของจางเทา

ตอนกลางคืน, หนึ่งทุ่มสิบห้า ตอนที่ได้เจอจางเทา พวกเฉินลี่ชวนสองสามคนต่างก็ประหลาดใจ ไม่กล้าที่จะเชื่อในชั่วขณะว่า ชายที่หนวดเครารุงรัง จิตใจอ่อนล้า สกปรกรุ่มร่ามคนนี้ จะเป็นเทาจื่อที่พวกเขารู้จัก

“ก็ไม่ถึงกับต้องตกต่ำขนาดนี้ใช่ไหม ให้ชามแกใบนึง นั่งยองๆ อยู่ริมถนนก็สามารถประกอบอาชีพได้โดยตรงแล้ว” เฉินลี่ชวนอดไม่ได้ที่จะพูดติดตลก การอยู่ร่วมกันระหว่างพวกเขาก็เป็นเช่นนี้มาโดยตลอด ล้อเลียนกันและกัน แน่นอนว่าคำพูดนี้ก็ทำให้ฉีซือเหยากับยัยสวีอดขำไม่ได้ ทำให้ความอึดอัดของจางเทาคลี่คลายลงทันที

“คำพูดนี้ก็ปลุกฉันให้ตื่นขึ้นมาเหมือนกันนะ ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ไปลองดู” จางเทาก็เยาะเย้ยตัวเองเช่นกัน หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง ถึงแม้จะติดหนี้อยู่ แต่ก็ยังคงกล่าวอย่างกระตือรือร้น: “ฉันเลี้ยงข้าวทุกคนเอง”

“ไปโรงเรียนของพวกนายก่อนดีไหม? บนรถกินมาหน่อยแล้ว ไม่เป็นไร ไม่หิวหรอก วิทยาลัยอาชีวะไม่ใช่ว่าปิดเทอมเร็วมากเหรอ? ทำไมโรงเรียนของพวกนายจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ปิดเทอม” เฉินลี่ชวนถามเสียงเข้ม แน่นอนว่าจุดประสงค์ที่ไปโรงเรียนของจางเทาก่อน ก็เพื่อที่จะแก้ไขปัญหาเงินกู้ให้เขา ไม่ว่าเงินก้อนนี้จะให้ใครใช้ไป แต่การเซ็นชื่อประทับลายนิ้วมือ ก็ล้วนเป็นของจางเทา เรื่องราวต้องจัดการให้เคลียร์ ไม่ใช่มาโวยวายเอาแต่ใจ เปรียบเทียบว่าใครน้อยใจกว่าใคร

“ต้องรอถึงประมาณวันที่สิบห้าถึงจะปิดเทอม โรงเรียนเหมือนจะจัดอบรมอะไรสักอย่าง รุ่นของฉันต้องเข้าร่วมทั้งหมด วันๆ ก็มีแต่เรื่องไร้สาระกองใหญ่” จางเทาก้มหน้าลง ไม่กล้าที่จะสบตากับสองสามคน แน่นอนว่าก็รู้ดีถึงความหมายของคำพูดนี้ของเฉินลี่ชวน