บทที่ 329: ถูกทอดทิ้ง

ฤดูร้อนของจิ้นหยวนกลับอ่อนโยน ไม่เหมือนเมืองกว่างโจว ที่รู้แต่จะแผดเผาอย่างเดียว ที่นี่ตอนเช้าตรู่ พร้อมกับต้นหลิวที่พัดไหว สดชื่นอย่างยิ่ง นี่อาจจะเป็นความอ่อนโยนที่ละเอียดอ่อนของชายชาวเหนือที่หยาบกระด้าง

เฉาซานซานตอนเช้าเพิ่งจะมาถึงบริษัท ก็ระเบิดอารมณ์ไปชุดใหญ่ ราวกับว่าที่ไหนๆ ก็ไม่เข้าตาเขาเลย ตบโต๊ะทำงานอย่างรุนแรง ถึงขนาดที่ด่าทอคนเสียๆ หายๆ ทำเอาอารมณ์ของพนักงานประหม่าอย่างยิ่ง

“นี่มันแผนงานห่วยๆ อะไรกัน เอาไปทำใหม่ ต่อไปอย่ามาเสียเวลาฉัน!” เฉาซานซานขว้างแฟ้มเอกสารลงบนพื้นโดยตรง ไม่ไว้หน้าเลยแม้แต่น้อย และคนที่ยืนโดนว่าอยู่นั้น ก็ยังเป็นระดับรองประธาน ไม่ต่างอะไรกับตำแหน่งของฉีหงจื้อเลย

แต่เปลวไฟในใจของเฉาซานซานก็ยังคงไม่สามารถจะจางหายไปได้ ยังคงพุ่งไปที่คนคนนั้น คำพูดก็พรั่งพรูออกมาอย่างบ้าคลั่ง ไม่ไว้หน้าเลยแม้แต่น้อย

...