บทที่ 330: การพบพานสหายรู้ใจ

ตอนเที่ยงวันแดดร้อนเปรี้ยงปร้าง หน้าผากของคนขับรถแท็กซี่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ เขามองคนสองคนที่เบาะหลังอย่างสงสัย: “ไม่ไปไหนเลยเหรอ? ไม่ไปไหนเลยแล้วจะมานั่งบนรถฉันทำไม? รีบลงไปเลย!” นี่ไม่เท่ากับเป็นการขัดขวางการหาเงินของคนอื่น จะไม่ให้โกรธได้อย่างไร

“เลื่อนกระจกขึ้น เปิดแอร์” เฉินลี่ชวนควักเงินออกมาสองร้อยโดยตรง ยื่นให้คนขับคนนั้น ขี้เกียจจะพูดมากความ

“ได้ๆๆ!” ทันใดนั้นคนขับคนนั้นก็เปลี่ยนสีหน้าไปเป็นคนละคน พลางเปิดแอร์ หันหัวมากล่าว: “เงินนี่จะคิดอย่างไร?”

“เหมาทั้งวันเลย แน่นอนว่า ก็อาจจะเป็นแค่พักเดียว” เฉินลี่ชวนกล่าว

“ถ้าทั้งวันนะ ราคานี้คงจะไม่ค่อยพอ” คนขับทำปากยื่น ยื่นเงินกลับไป อันที่จริงเงินก้อนนี้ก็พอจะยอมรับได้ แต่ถ้าหากต้องเปิดแอร์ค้างไว้ ก็ไม่ค่อยจะคุ้มค่าเท่าไหร่ ยังอยากจะได้เพิ่มอีกสองสามสิบหยวน