บทที่ 337: คำพูดจริงบ้างเท็จบ้าง

สองสามวันต่อมา เฉินลี่ชวนก็นำแผนงานกลับมายังจิ้นหยวนอีกครั้ง แต่เพิ่งจะมาถึงสำนักงาน ก็ได้เจอกับฉีหงจื้อ สถานการณ์น่าอึดอัดอย่างยิ่ง

“ลี่ชวน?” ฉีหงจื้อขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาคิดไม่ถึงว่า ทำไมเฉาซานซานถึงจะเอาต้าเจียงเลามาเป็นร้านค้าหัวหอกในการประชาสัมพันธ์ของห้างสรรพสินค้าจิ้นหยวน และเขาซึ่งเป็นเด็กเส้น ก็ยังเป็นคนที่รู้ทีหลัง แล้วเฉินลี่ชวนตกลงแล้วให้ข้อมูลสำคัญอะไรกับเฉาซานซาน? ถึงได้มีการจัดแจงที่เร่งด่วนเช่นนี้ ต้องชี้แจงในที่ประชุมให้ชัดเจน เรื่องบางอย่าง ยากที่จะอธิบายให้เคลียร์ได้

แต่เฉินลี่ชวนไม่ได้ “ทรยศ” ฉีหงจื้อ ถึงขนาดที่ไม่ได้พูดคำพูดที่ไม่เหมาะสมออกมาเลยแม้แต่ประโยคเดียว ความสำเร็จของเขา ขึ้นอยู่กับ “การเสี่ยงโชค” โดยสิ้นเชิง อันที่จริงก็ยอมแพ้ที่จะเข้าอยู่ในบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์เฟิงกู่ไปแล้ว แต่ไม่คิดเลยว่า เรื่องดีๆ จะมาอย่างกะทันหันขนาดนี้ ถึงขนาดที่เฉินลี่ชวนไม่สามารถที่จะจัดการเรื่องราวหลังจากนั้นได้ดี

“ทำไมถึงมาจิ้นหยวนกะทันหันล่ะ? ก็ไม่บอกฉันล่วงหน้าสักคำ ลี่ชวน มีธุระอะไรรึเปล่า? คุณอาฉีดูสิว่าจะช่วยเธอได้ไหม” ฉีหงจื้อรู้ทั้งรู้ก็ยังถาม ยังจงใจจะเหน็บแนมอีก ดูเหมือนการกระทำจะสนิทสนม อันที่จริงก็ทำให้เฉินลี่ชวนลำบากใจ

“คุณอาฉีครับ ท่านประธานเฉาหาผมมาคุยเรื่องแผนงานครับ ตั้งใจจะจัดต้าเจียงเลาไว้ที่ร้านค้าที่เด่นที่สุดบนชั้นสี่ของห้างสรรพสินค้าครับ” เฉินลี่ชวนพูดตามความจริง เดินเข้าไปใกล้ๆ ฉีหงจื้อ แล้วก็จงใจจะทำสีหน้าให้จริงใจ