บทที่ 341: ต่างคนต่างก็มีแผนการในใจใช่ไหม

เกี่ยวกับสถานการณ์โดยละเอียดที่ได้สื่อสารกับข่งเจี้ยนลี่ เฉินลี่ชวนก็โทรหาเฉาซานซานเป็นคนแรก และโทรศัพท์สายนี้ อีกฝ่ายก็แทบจะรับทันที

“พี่เฉาครับ ผู้รับผิดชอบทางฝั่งของจัตุรัสซินซื่อเจี้ย วันเสาร์นี้ก็น่าจะมีเวลาครับ ทางฝั่งพี่สะดวกไหมครับ? พอจะหาเวลาว่างมาได้ไหมครับ?” เฉินลี่ชวนถึงแม้คำพูดจะเกรงใจ แต่คำพูดนี้ก็ทำให้เฉาซานซานดีใจจนเนื้อเต้น รีบกล่าว: “ลี่ชวน แน่นอนว่ามีเวลาสิ วันศุกร์นี้ก็ไปถึงล่วงหน้าได้เลย งั้นฉันก็จะถือโอกาสเอาของฝากพื้นเมืองของบ้านเราไปให้น้องชายด้วย” เฉาซานซานนี่คือจะให้ผลประโยชน์แก่เฉินลี่ชวน ความหมายก็ชัดเจนเสียยิ่งกว่าชัดแล้ว แต่ของพวกนี้ บางคนก็อาจจะมองไม่เห็นคุณค่า

“พี่เฉาครับ” วินาทีต่อมา เฉินลี่ชวนก็เรียกหนักๆ หนึ่งที จากนั้นน้ำเสียงก็ต่ำลง และจริงใจอย่างยิ่ง: “น้องชายกับพี่ก็อยู่มณฑลเดียวกัน เป็นคนบ้านเดียวกัน พวกเราคนไม่สนิทดินก็ยังสนิทกัน เรื่องของฝากพื้นเมืองพวกนี้ ไม่จำเป็นต้องให้คนกันเองจริงๆ ครับ” ความหมายของประโยคนี้ ดูเหมือนว่าเฉินลี่ชวนจะจงใจปฏิเสธ แต่จริงๆ แล้วก็อยากจะให้เฉาซานซานติดหนี้บุญคุณ และยังสามารถกระชับความสัมพันธ์ของกันและกันให้ใกล้ชิดยิ่งขึ้นได้อีกด้วย มิตรภาพใดๆ ก็ล้วนเกิดขึ้นจากการกระทำทั้งนั้น

“อีกอย่างเรื่องที่ต้าเจียงเลาเข้าอยู่เฟิงกู่ น้องชายก็ติดหนี้บุญคุณพี่ใหญ่หลวงแล้ว ผมต้องคืนสิครับ ดื่มน้ำอย่าลืมคนขุดบ่อ เรื่องนี้น้องชายไม่ลืมแน่นอนครับ พี่เฉาครับ ถ้าพี่จะมาเกรงใจกับผมจริงๆ ผมก็แม้แต่หน้าพี่ก็ไม่กล้าเจอแล้วล่ะครับ ผมต้องทำตัวให้ดีสิครับ” เฉินลี่ชวนรีบพูดให้เรื่องราวจริงจังขึ้น

“ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ......” เฉาซานซานฉีกยิ้มกว้างสองสามที ทันใดนั้นก็พบว่าการคบค้ากับเจ้าหนุ่มเฉินลี่ชวนคนนี้ เป็นเรื่องที่สบายใจอย่างยิ่ง คนคนนี้เป็นคนฉลาด ไม่ยุ่งยาก ที่สำคัญยังรู้จักบุญคุณอีก... นี่คือความรู้สึกที่เฉาซานซานมีต่อเฉินลี่ชวนในตอนนี้ และนี่ก็เป็นที่ที่เฉินลี่ชวนวางตัวได้อย่างฉลาด ความซื่อสัตย์ รวมถึงนิสัยอื่นๆ ใดๆ ก็ล้วนสามารถแสร้งทำออกมาได้ ที่สำคัญคือเธอต้องทำให้คนอื่นรู้สึกได้ถึง “ความจริงใจ”