บทที่ 342: ระทึกขวัญ

ถนนการค้าของมหาวิทยาลัยการเงินและการค้า, วันเปิดให้เช่าพร้อมกัน ก็เหมือนกับที่หยางจวินพูดไว้ พวกอู่จง, จ้าวม่าวซู่, เถ้าแก่หวังและคนอื่นๆ ก็ไปที่ถนนการค้าแต่เนิ่นๆ แล้ว ตอนแปดโมง ในตรอกก็คนแน่นขนัดไปแล้ว ผู้คนขวักไขว่ เบียดเสียดกันแน่น แต่คนที่รับผิดชอบการรับสมัครผู้เช่ายังไม่มา ต้องรอถึงเก้าโมงครึ่งถึงจะเริ่มจับสลาก แต่สถานการณ์ในตอนนี้ก็ร้อนแรงอย่างยิ่งแล้ว

อี้หงตอนที่ใกล้จะถึงเก้าโมง ถึงได้รีบมาทางฝั่งของมหาวิทยาลัยการเงินและการค้า แต่รถยังขับเข้าไปที่ถนนการค้าไม่ได้ ทำได้เพียงจอดรถไว้ในโรงเรียน อย่างน้อยก็ต้องเดินไปอีกสิบกว่านาทีถึงจะถึง แต่ก็โชคร้ายอย่างยิ่ง อี้หงยังไม่ทันจะเดินไปกี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงที่น่ารังเกียจกำลังเรียกชื่อของตัวเองอยู่ หันกลับไปแล้ว ก็เป็นคนชั้นต่ำอย่างเฉินลี่ชวนคนนั้นจริงๆ กำลังรีบเดินมาหาเธอ

“อี้หง เธอกลับมาที่โรงเรียนอีกแล้วเหรอ? ตกลงว่ามาที่นี่เพื่อจะเช่าร้านเหรอ? ตั้งใจจะทำธุรกิจอะไร ฉันในด้านร้านอาหารก็พอจะเข้าใจอยู่บ้างนะ สามารถช่วยเธอวางแผน เสนอแนะความเห็นได้นะ” เฉินลี่ชวนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่ก่อนหน้านี้ถึงแม้จะกับอี้หงไม่ถูกกัน แต่ก็ล้วนเป็นพฤติกรรมของจอมเจ้าเล่ห์ แอบเล่นสกปรกกับเธอ ไม่เคยที่จะไปทะเลาะอะไรกับเธอต่อหน้าเลย ลำบาก ไม่มีความหมายโดยสิ้นเชิง ผู้ใหญ่แล้วนี่นา พวกเราเล่นสกปรกก็พอแล้ว

“ฉันจะเช่าร้านค้าทำไม?” อี้หงท่าทีสงบนิ่ง ถามกลับด้วยน้ำเสียงหยอกล้อหนึ่งที “ก็แค่มาช่วยงานผู้อำนวยการผังเท่านั้นเอง ใครจะเหมือนเธอ เรื่องของฝ่ายประชาสัมพันธ์ไม่ใส่ใจเลยสักนิด” เธอคิดว่า เรื่องของคุณลุงเซี่ยงไฮ้ เฉินลี่ชวนยังคงถูกปิดหูปิดตาอยู่ โดยไม่รู้เลยว่า ผู้หญิงแกร่งอย่างหลี่ปิงลี่ มีจิตวิญญาณแห่งสัญญาอย่างยิ่ง เกี่ยวกับเรื่องบนสายการผลิต จะต้องแจ้งให้ทราบล่วงหน้าแน่นอน

“อย่างนี้นี่เอง ได้ งั้นก็บังเอิญเจอกันพอดี กลับไปแล้วไปที่ห้องเรียนฝ่ายประชาสัมพันธ์ ย้ายเก้าอี้ลงมาสองสามตัว นี่เป็นที่ผู้อำนวยการผังสั่งไว้ เขาให้ฉันเจอใครก็บอกคนนั้นทีหนึ่ง บังเอิญว่าเธอก็ไม่ได้มาช่วยงานโดยสมัครใจเหรอ” เฉินลี่ชวนดูเหมือนจะพูดอย่างคล่องแคล่วหนึ่งประโยค แล้วก็โบกมือ รีบร้อนจากไป