บทที่ 346: เป็นฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณเธอ

เฉินลี่ชวนเหงื่อตกเต็มตัว เสื้อแขนสั้นเปียกชื้นแนบติดกับผิวหนัง หอบหายใจอย่างหนักหน่วง เหมือนกับมีเรื่องด่วนฟ้าถล่มดินทลาย ถึงได้ทำให้เขายุ่งจนเป็นสภาพนี้ ไม่กล้าที่จะล่าช้าเลยแม้แต่วินาทีเดียว ภาพลักษณ์ชุดนี้ ตกลงในสายตาของอี้หงโดยสิ้นเชิง และเธอโดยไม่รู้ตัวก็หดตัวเข้าไปในฝูงชน หลบเฉินลี่ชวน

“ร้านค้าเล็กๆ มีให้เช่าต่อไหมครับ?”

“ร้านค้าเล็กๆ สองสามร้านนี้เป็นของใครครับ?”

“มีให้เช่าข้างนอกไหมครับ?” เฉินลี่ชวนตะโกนเสียงดัง เดิมทีคือจะให้เช่าต่อ แต่ในไม่ช้าก็มีคนหนึ่งเข้าไปพูดคุย

“ของฉันก็คือร้านเล็กๆ เพิ่งจะเซ็นสัญญาไป ยังไง? นายอยากจะเช่าต่อเหรอ?” คนคนนั้นมองสำรวจเฉินลี่ชวนขึ้นลง