บทที่ 347: วิกฤตใกล้เข้ามา ใกล้แค่เอื้อม

ที่ร้านต้าเจียงเลาสาขาหนึ่ง เฉินลี่ชวนสองสามคนก็กินดื่มกัน ด้วยเงื่อนไขในตอนนี้ ผัดกับข้าวสองสามอย่างไม่ได้จริงๆ ไม่อย่างนั้นต้องดื่มกันสักมื้อแน่ ถึงขนาดที่ยังได้กำไรค่าเซ้งต่อของอี้หงมาอีกสามพัน

“พี่กวงครับ นี่ก็เป็นเรื่องเล็กน้อยทั้งนั้นแหละ พี่จะมาเกรงใจอะไรกับพวกเราสองสามคนนักหนาครับ ผมปรับตัวไม่ไหวจริงๆ นะครับ” จางลี่ผมเหลืองส่ายหน้าอยู่ตลอด ตอนที่พูดคุยทานอาหาร ก็มักจะเหลือบมองไปที่เฉินลี่ชวนสองสามแวบ และเมื่อก่อน ตอนที่เขาเพิ่งจะมาถึงเซี่ยงไฮ้ ก็ตามพี่กวงมาโดยตลอด ในตอนนี้ที่อยู่กับพี่กวง กลับเกิดความห่างเหินขึ้นมาหลายส่วน พี่กวง... เหมือนกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

“ฮ่าๆๆๆๆ... ก็ใช่” พี่กวงหัวเราะลั่น ถึงแม้ความสัมพันธ์จะสนิทกันเป็นพิเศษ แต่ก็ยังคงควักบุหรี่หัวจื่อสองสามซองออกมาจากกระเป๋ายื่นให้สองสามคน “เก็บไว้สูบสิ ก็เป็นพี่น้องกันทั้งนั้น เด็ดขาดอย่าเกรงใจนะ เก็บไว้ๆ!” อาจจะเป็นเพราะใกล้คนดีก็พลอยเป็นคนดี สภาพแวดล้อมส่งผลกระทบอย่างมาก เฉินลี่ชวนไม่ว่าจะหาเส้นสายที่ดีแค่ไหน...คนอื่นขอเพียงแค่ช่วย...ก็มักจะให้ความสำคัญไปถึง...ไม่เคยคิดว่าเป็นเรื่องที่สมควรจะได้รับเลย ในจุดนี้ก็ส่งผลกระทบต่อเยว่เอ๋อร์เช่นกัน

จางลี่สองสามคนยิ้มซื่อๆ หนึ่งที แสร้งทำเป็นปฏิเสธสองสามครั้ง ก็เก็บใส่กระเป๋าตัวเองไป คิดในใจว่าเที่ยวนี้ที่มาวิ่งเต้นก็คุ้มค่าอย่างยิ่ง

“เถ้าแก่เฉินครับ มีโอกาสพวกเรามาดื่มกันสักแก้วนะครับ” จางลี่มองเฉินลี่ชวน น้ำเสียงให้ความเคารพอย่างยิ่ง