บทที่ 356: นี่มันรถที่ยืมมาเหรอ

สนามบินเซี่ยงไฮ้ ประมาณบ่ายโมงครึ่ง เฉาซานซานก็มาถึงเซี่ยงไฮ้ เวลาช่างน่าอึดอัดอย่างยิ่ง เลยเวลาอาหารไปแล้ว และเฉินลี่ชวนก็มารออยู่ที่โซนผู้โดยสารขาเข้าตั้งนานแล้ว ฝ่ายธุรกิจที่มาด้วยกันก็มีเพียงหม่าเสี่ยวชาว ก็แต่งตัวสูทดูดีเช่นกัน ในฤดูร้อนที่ร้อนระอุ ไม่ว่าจะเป็นการแต่งตัวของเฉินลี่ชวน หรือหม่าเสี่ยวชาว ก็ “ยิ่งใหญ่” อย่างยิ่ง

ส่วนคนอื่นๆ ในฝ่ายธุรกิจน่ะเหรอ... “มาเลยครับ คุณลุงข่ง เชิญทางนี้ครับ ท่านค่อยๆ เดินนะครับ ค่อยๆ นะครับ ระวังขั้นบันไดครับ นี่คือหอไข่มุกตะวันออกของเซี่ยงไฮ้ครับ อีกเดี๋ยวพวกเราจะขึ้นไปบนตึกสูงนั่น สามารถมองเห็นทิวทัศน์ของแม่น้ำทั้งหมดได้เลยครับ!” พี่กวงประจบสอพลอไปตลอดทาง ผู้ที่เขารับใช้ ก็คือพ่อแม่ของข่งเจี้ยนลี่นั่นเอง เนื่องจากท่านผู้จัดการทั่วไปคนนี้ไม่สามารถปลีกตัวมาได้จริงๆ ก็เลยหาเฉินลี่ชวนมาช่วย พาพ่อแม่ไปเดินเล่นสักหน่อย

ลองคิดดูสิว่าเรื่องที่บ้านแบบนี้ยังสามารถสั่งเสียมาได้ สถานะของเฉินลี่ชวนในใจของข่งเจี้ยนลี่ก็พอจะจินตนาการได้แล้ว เห็นเขาเป็นคนของตัวเองไปนานแล้ว ดังนั้นพี่กวงจะไปไม่ใส่ใจได้อย่างไร ถึงขนาดที่ขยันกว่าการรับใช้พ่อแม่ของตัวเองเสียอีก

พี่กวงกับหยางจวินละเอียดอ่อนมาก มอบงานนี้ให้คนทั้งสอง เฉินลี่ชวนวางใจอย่างยิ่ง ดังนั้นจึงให้เจ้าอ้วนหม่าตามตัวเองมา แต่ทางฝั่งพี่กวงที่รับใช้ผู้สูงอายุของบ้านข่งเจี้ยนลี่ แน่นอนว่าต้องขับรถออดี้คันใหญ่นั่นไป ไม่กล้าที่จะนั่งรถคันอื่น ไม่อย่างนั้นข่งเจี้ยนลี่จะมีความเห็น ยังไง? ดูถูกฉันเหรอ? ให้พ่อแม่ฉันต้องลำบากเหรอ? ตัวเองจะพอได้ แต่พ่อแม่ไม่ได้ ดังนั้นจำเป็นต้องพิถีพิถันเรื่องหน้าตา

ดังนั้นเฉินลี่ชวนกับเจ้าอ้วนหม่าสองคนก็ขับรถตู้มือสองเก่าๆ โทรมๆ คันนั้นมุ่งตรงไปยังสนามบิน แน่นอนว่า บางครั้งการเข้าสังคม ก็ไม่จำเป็นต้องใช้รถมาสร้างหน้าตา แต่คือความสามารถในการทำงาน