บทที่ 358: ความสามารถในการแข่งขันของเราคืออะไร

“ลี่ชวนครับ สวัสดิการค่าตอบแทนเงินเดือนของพนักงานเป็นอย่างไรบ้างครับ? จะไม่ใช่ว่าสูงกว่าในวงการเดียวกันมากใช่ไหมครับ?” น้ำเสียงของเฉาซานซานแฝงไปด้วยความร้อนใจอยู่หลายส่วน เขาวางตะเกียบลง สายตาที่ลึกซึ้งมองไปยังเฉินลี่ชวน ท่าทีของเขาเห็นได้ชัดว่าร้อนรนอยากจะทำความเข้าใจเรื่องบางอย่าง

“เรื่องด้านสวัสดิการค่าตอบแทน ถ้าจะพูดถึงพนักงานที่เพิ่งจะเข้าทำงานใหม่ อันที่จริงก็ไม่ต่างจากร้านอาหารอื่นๆ มากนัก...” เฉินลี่ชวนหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดมุมปาก ค่อยๆ เอ่ยปาก: “แต่ผู้จัดการร้าน และพนักงานเสิร์ฟที่ทำถึงระดับสูงแล้ว ก็คือคนที่ทำงานมานานแล้ว ค่าตอบแทนของพนักงานส่วนนี้จะสูงกว่าในวงการเดียวกันไม่น้อยเลยครับ”

“มีเงินปันผลหุ้นของร้านค้าเหรอครับ?” เฉาซานซานสงสัย ที่ทำให้เขาคิดไม่ตกก็คือ ร้านหม้อไฟร้านนี้ พนักงานทำไมถึงได้กระตือรือร้นขนาดนี้? แน่นอนว่าการแสดงออกเช่นนี้ ไม่ใช่เพราะว่าเถ้าแก่อยู่ที่นี่ แต่คือบรรยากาศที่สร้างขึ้นมาในระยะยาว ในจุดนี้ตัดสินได้ง่ายมาก มีพนักงานเสิร์ฟบ้านไหนจะเอามือมารองรับเศษอาหารบนโต๊ะอาหาร

“เกี่ยวกับเงินปันผลหุ้นของต้าเจียงเลาค่อนข้างจะยุ่งยากซับซ้อนครับ” เฉินลี่ชวนครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วก็อธิบายรูปแบบการแตกหุ้นให้อีกฝ่ายฟังอย่างละเอียด จะแบ่งย่อยไปยังพนักงานอย่างไร

เมื่อฟังอย่างละเอียดแล้ว สีหน้าของเฉาซานซานก็ค่อยๆ เคร่งขรึม สุดท้ายก็เงียบไปเป็นเวลานาน กล่าวเสียงเข้มถาม: “รูปแบบนี้ใครเป็นคนคิดขึ้นมา?”