บทที่ 359: เสียงด่าทอที่มีต่อเพื่อนเก่า

ประมาณสี่โมงเย็น คณะของฉีหงจื้อ ในที่สุดก็เดินทางมาถึงเซี่ยงไฮ้อย่างยิ่งใหญ่ เดินฝ่าไปในฝูงชนที่แออัดยัดเยียด ฝีเท้าเร่งรีบ ตั้งแต่กลางดึกก็วุ่นวายมาจนถึงตอนนี้ ทุกคนต่างก็เหนื่อยล้าทั้งกายและใจ แต่หลักๆ ก็ยังคงเป็นแรงกดดันทางใจ ที่กดดันจนคนหายใจไม่ออก

ตลอดทางมา ระหว่างคิ้วของไป๋ชุ่ยอวิ๋นไม่เคยคลายลงเลย เดิมทีฉีซือเหยาก็ง่วงมากแล้ว แต่บนเครื่องบินก็งัวเงีย พอหลับตาลงสมองก็กลับมาปลอดโปร่งอย่างยิ่ง นอนไม่หลับเลย ส่วนยัยสวีกับสวีเปิ่นเจียงนั้น ทั้งสองคนก็ไม่ผ่อนคลายเช่นกัน

“ตอนนี้โทรหาเฉาซานซานก็เหมาะสมแล้ว” ระหว่างที่เดินไป ไป๋ชุ่ยอวิ๋นก็เตือน

“ได้” ฉีหงจื้อพยักหน้าหนักๆ จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างร้อนรน แต่บังเอิญในตอนนี้เสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้นมา แสดงว่าเป็นชื่อของเถ้าแก่เฉิน ก็รับสายนี้โดยไม่รู้ตัว ในตอนนี้บนใบหน้าของเถ้าแก่เฉินเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มที่สดใสอย่างยิ่ง จินเฉียวหลิงก็ขยับเข้ามาอยู่ข้างๆ อย่างยิ้มแย้ม ได้ยินมาว่าตอนนี้ในมือของฉีหงจื้อบริหารจัดการโครงการไม่น้อยเลย อีกทั้งยังเป็นโครงการลงทุนทั้งหมด เริ่มงานทั้งหมดแล้ว บ้านสวีเปิ่นเจียงนั่นก็ตามไปไม่รู้ว่าทำเงินไปเท่าไหร่แล้ว ดูเหมือนจะเป็นเถ้าแก่ใหญ่กันหมดแล้ว ที่อำเภอเล็กๆ ลือกันหนักมาก นี่ก็เป็นสาเหตุที่พวกชุยจื้อปิงวิ่งไปที่จิ้นหยวน มองดูคนอื่นหาเงินจะไม่ตาแดงได้อย่างไร แต่ก็โดนด่าเปิงไปชุดใหญ่ ดังนั้นเฉินสี่ซุ่นก็อยากจะกระชับความสัมพันธ์ดูบ้าง ดูสิว่าจะสามารถเดินเรื่องใบสั่งซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้าอีกสักล็อตได้หรือไม่ ดังนั้นจึงเลือกช่วงเวลาที่เหมาะสมอย่างยิ่ง โทรศัพท์สายนี้มา นี่เรียกว่าอะไร? รู้จักจัดการเรื่องราว

“พี่ฉีครับ ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้างครับ ยุ่งรึเปล่า? ไม่ได้โทรคุยกับพี่นานแล้วนะ ขาดของจากบ้านเกิดเราบ้างไหมครับ? ทางฝั่งผมทุกวันก็ว่างๆ อยู่เหมือนกัน วันหลังจะส่งไปให้ที่จิ้นหยวนนะครับ” เถ้าแก่เฉินถามอย่างเกรงใจ ท่าทีการพูดเห็นได้ชัดว่าต่ำกว่าฉีหงจื้อหนึ่งขั้น เป็นน้ำเสียงที่ประจบประแจง