บทที่ 367: ฟางเส้นสุดท้าย

“ท่านประธานเฉาครับ” ฉีหงจื้อร้องเรียกอย่างนอบน้อม ถึงกับยืนอยู่ที่ประตู เอ่ยปากพูดธุระ และเฉาซานซานก็นั่งอยู่อย่างนั้น แสดงท่าทีเย็นชาอย่างยิ่ง แต่เฉินลี่ชวนไม่สามารถนั่งลงอย่างสบายใจได้ ยังคงยืนอยู่ที่นั่น

“หลักๆ คืออยากจะอธิบายเรื่องกิจการของซัพพลายเออร์กับท่านสักหน่อยครับ หวังว่าท่านจะเห็นแก่ที่ผมทำงานหนักเพื่อเฟิงกู่มาโดยตลอด ยิ่งเห็นแก่ท่านประธานกรรมการคนเก่า ให้โอกาสผมสักครั้งครับ” ฉีหงจื้อไม่สนใจเลยว่าผู้น้อยอย่างเฉินลี่ชวนจะอยู่ในที่นั้น ก้มตัวลง อ้อนวอนอย่างต่ำต้อย

จากนั้นไป๋ชุ่ยอวิ๋นก็ก้าวไปข้างหน้าเล็กน้อย แต่ก็จำกัดอยู่แค่ที่ประตู พยายามฝืนยิ้มเอาใจ:

“ท่านประธานเฉาคะ ฉันเป็นภรรยาของฉีหงจื้อค่ะ ก่อนหน้านี้เคยเจอท่านครั้งหนึ่ง ไม่รู้ว่าท่านยังพอจะมีความทรงจำอยู่บ้างไหมคะ นิสัยของคนบ้านฉันคนนี้ก็จริงอยู่ที่มีข้อบกพร่อง ต่อให้จะผิดก็จะยืนกรานเสมอ ไม่ยอมฟังคำทัดทาน แต่หัวใจที่เขามีต่อเฟิงกู่นั้น ฉันเชื่อว่าไม่ใช่แค่ฉัน หรือท่านประธานกรรมการคนเก่า ต่อให้จะเป็นท่าน บางทีก็อาจสัมผัสได้ หวังว่าท่านจะเห็นแก่ไมตรีจิตนี้ ยกมือสูงๆ ให้โอกาสครอบครัวเล็กๆ ของพวกเราได้มีชีวิตอยู่ต่อไปบ้างค่ะ”

คำพูดชุดนี้ของไป๋ชุ่ยอวิ๋นเต็มไปด้วยความน่าสงสาร เส้นผมรุงรัง แค่ภาพลักษณ์ก็ให้ความรู้สึกอ้างว้างแล้ว