บทที่ 368: นี่แหละที่เรียกว่าลูกไม้

ในชั่วพริบตา ความกระตือรือร้นที่เฉาซานซานแสดงออกมา ก็ทำให้ฉีหงจื้อกับไป๋ชุ่ยอวิ๋นตามไม่ทันเลยทีเดียว ทำไมถึงได้เอ็นดูเฉินลี่ชวนขนาดนี้ เหมือนกับความรู้สึกที่พี่ชายมีต่อน้องชายจริงๆ แต่ทั้งที่คนทั้งสองก็รู้จักกันได้ไม่กี่วัน ยังเป็นฉีหงจื้อที่แนะนำให้รู้จักอีกด้วย และภูมิหลังของเฉินลี่ชวนสองสามีภรรยาก็รู้ดีอย่างยิ่ง เฉาซานซานแทบจะไม่มีผลประโยชน์อะไรเลย งั้นทำไมถึงจะเป็นแบบนี้?

“ป้าไป๋ครับ ซือเหยาอยู่ชั้นล่างเหรอครับ?” เฉินลี่ชวนก็ถามอย่างละเอียดอีกครั้ง ในเมื่อเฉาซานซานก็เอ่ยปากแล้ว งั้นก็ยังคงเรียกขึ้นมาจะเหมาะสมกว่า จะปฏิเสธอยู่ตลอดเวลาก็ไม่ได้

“อยู่... อยู่จ้ะ” ไป๋ชุ่ยอวิ๋นพยักหน้า แล้วก็มองไปยังเฉาซานซานอย่างลำบากใจ “หรือว่ายังคงช่างมันเถอะคะ คนที่มาด้วยกันก็มีสองสามคน ก็ให้พวกเขาอยู่รอชั้นล่างก็พอแล้ว เกรงว่าจะไปรบกวนท่านประธานเฉา”

“นี่จะมีอะไรรบกวนล่ะ เรียกขึ้นมาทั้งหมดเลยเถอะนะลี่ชวน ไม่เป็นไรหรอก คนเยอะครึกครื้นดี” ทว่าเฉาซานซานกลับเชิญชวนอย่างกระตือรือร้น

“ใครอยู่ที่ข้างล่างบ้างครับ?” เฉินลี่ชวนซักไซ้อย่างละเอียด