บทที่ 369: อบอุ่นและพร่างพราย

หลังจากที่เฉาซานซานจากไป ในห้องส่วนตัวก็เงียบลงชั่วคราว หลายคนถึงกับไม่รู้ว่าจะเอ่ยปากอย่างไรดี เพื่อคลี่คลายบรรยากาศที่น่าอึดอัด เพราะท้ายที่สุดแล้วฉีหงจื้อกับไป๋ชุ่ยอวิ๋นก็ต่ำต้อยต่อหน้าคนอื่นเกินไป ยากอย่างยิ่งที่จะปรับตัวเข้ากับความเงียบสงบในตอนนี้ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่มีหน้ามีตาอย่างพวกเขา ความรู้สึกที่แตกต่างอย่างมหาศาล ราวกับความเจ็บปวดของการถูกประหารชีวิต

“พวกเรานั่งลงทานข้าวก่อนเถอะครับ กับข้าวตั้งโต๊ะขนาดนี้ เด็ดขาดอย่าสิ้นเปลืองเลย” ก็ยังคงเป็นเฉินลี่ชวนที่เอ่ยปากขึ้นมาก่อน ทำลายความเงียบ ฉีหงจื้อเพียงแค่พยักหน้า สายตาหลบหลีกอยู่บ้าง เมื่อครู่เกือบจะคุกเข่าลงแล้ว ถ้าหากไม่ถูกเฉินลี่ชวนกอดไว้ ก็จะไม่มีศักดิ์ศรีให้พูดถึงอีกต่อไป

ไป๋ชุ่ยอวิ๋นก็ฝืนยิ้มออกมาอย่างลำบากใจเช่นกัน เพื่อคลี่คลายความอึดอัด เพราะท้ายที่สุดแล้วการอยู่ร่วมกับครอบครัวของเฉินลี่ชวน ต่อให้หลังจากนั้นความสัมพันธ์จะดีมาก แต่เพราะให้ธุรกิจกับเถ้าแก่เฉิน ยังช่วยเฉินลี่ชวนไปไม่น้อยเลย ทัศนคติต่อพวกเขา หญิงคนนั้นก็มักจะเป็นท่าทีของผู้ที่อยู่สูงกว่าเสมอ มีน้ำเสียงของการอบรมสั่งสอน แต่ตอนนี้...

กลับเป็นสวีเปิ่นเจียงที่เอ่ยปากเสียงดังกังวาน เขาจงใจจะพูดคำพูดที่เป็นทางการแทนฉีหงจื้อ “ลี่ชวน ไม่ได้เจอเจ้าหนูนี่มาพักหนึ่งแล้วนะ ทำไมดูผอมลงล่ะ ต่อไปเธอต้องกินเยอะๆ หน่อยนะ ข้าวมื้อนี้... เหะๆๆ ระดับสูงอย่างยิ่งเลยนะ ขอบคุณที่เลี้ยง” สวีเปิ่นเจียงนั่งลงก่อน หลังจากนั้นหลายคนก็นั่งลงตามลำดับ ยัยสวีก้มหน้าลง หัวเล็กๆ นั่นไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ฉีซือเหยากลับมองเฉินลี่ชวนอย่างไม่ปิดบัง ท่าทีเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่พูดออกมา สายตาของเธอ ดูเหมือนจะไม่เคยละไปจากตัวของเฉินลี่ชวนเลยแม้แต่วินาทีเดียว

“คุณอาฉี, ป้าไป๋, คุณอาสวีครับ ขยับตะเกียบทานกันเถอะครับ ไม่ว่าอย่างไร ก็ทานข้าวก่อนเถอะครับ พวกท่านก็เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว” เฉินลี่ชวนเน้นย้ำอีกครั้ง หลีกเลี่ยงสายตาที่ร้อนแรงของฉีซือเหยา