บทที่ 370: แล้วค่อยกลับบ้านด้วยกัน

“นิสัยไม่เหมือนกับเถ้าแก่เฉินกับหลิงหลิงเลยสักนิด” สองสามคนอยู่ที่จอดรถใต้ดิน หลังจากมองส่งรถตู้คันนั้นจากไปแล้ว ฉีหงจื้อก็รำพึงหนักๆ ในใจก็คำนวณอยู่ว่า พรุ่งนี้เช้าก็จะอธิบายเรื่องโทรศัพท์กับเถ้าแก่เฉิน ในตอนนี้ก็มีแต่คนของตัวเองแล้ว

“โดยเฉพาะการพูดจาของลี่ชวน ที่ไหนจะเหมือนกับคนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเหยาเหยาและหว่านถัง ยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว” ไป๋ชุ่ยอวิ๋นก็ชมเชยอย่างไม่ปิดบังเช่นกัน ค่อยๆ กล่าว: “ยังจำได้ว่าฤดูร้อนปีที่แล้ว ตอนที่เขามาที่บ้าน ไม่ระวังไปหนีบนิ้วของเขาเข้า คนข้างๆ ก็รู้สึกเจ็บ เขากลับไม่มีอารมณ์เลยแม้แต่น้อย นี่ต่อให้จะวางไว้บนตัวพวกเรา มีกี่คนที่เก็บอารมณ์ได้ หลังจากนั้นก็ยังใช้แขนเช็ดคราบน้ำบนโต๊ะน้ำชาอีก ตอนนั้นท่าทีที่ต่ำต้อย ใครจะไปคิดว่าแค่ปีเดียวสั้นๆ ก็มีการพัฒนาที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ เหลือเชื่อจริงๆ ไม่กล้าจะคิดเลย”

คำพูดเหล่านี้ ก็ปลุกความทรงจำของฤดูร้อนปีที่แล้วขึ้นมา บนใบหน้าเล็กๆ ของสวีหว่านถัง ปรากฏแววร้อนรนขึ้นมาแวบหนึ่ง นึกถึงท่าทีที่หยิ่งผยองของตัวเองในตอนนั้น ช่างน่ารังเกียจจริงๆ เขาเพียงแค่มาที่ประตูเพื่อขอร้องเรื่องเล็กน้อยที่ไม่มีสาระ ก็ผลักคนออกไปข้างนอกอย่างเคียดแค้น ไม่ได้เหลือศักดิ์ศรีให้เขาเลยแม้แต่น้อย

ลี่ชวน นายในตอนนั้น ในใจต้องเสียใจมากแน่ๆ เลย... ภายใต้แสงไฟที่สลัว สวีหว่านถังคนนั้นก็ก้มหน้าลง ผมยาวก็บังแก้มของเธอไว้ เรื่องที่ทำร้ายเขาเหล่านี้ ก็เป็นแค่การเลือกที่จะลืม หรือการเมินเฉยของตัวเองฝ่ายเดียวเท่านั้น แต่กลับตกลงอยู่ในใจของเฉินลี่ชวนตลอดไป ดังนั้นมีสิทธิ์อะไรจะมาคิดว่าตัวเองดีเลิศเลอ คิดว่า เขาก็ต้องเลือกตัวเอง?

ไม่มีใครเห็นเลย หยาดน้ำตาสองสามหยดก็ไหลลงมาตามแก้มของสวีหว่านถัง บางทีในสายตาของคนข้างๆ เรื่องนี้มีความจำเป็นด้วยเหรอ? เริ่มต้นความรักครั้งใหม่ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ แต่คนที่จมดิ่งอยู่ในนั้น ยากที่จะปล่อยวางได้ เขาเห็นๆก็อยู่ตรงหน้าทุกวัน สามารถหยอกล้อเล่นหัวกันได้ แต่การดำรงอยู่เช่นนี้ กับตัวเองกลับมีระยะห่างที่ไม่สามารถเข้าใกล้ได้ ราวกับถูกคั่นด้วยทางช้างเผือก