บทที่ 377: รุ่นพี่คือจอมเจ้าเล่ห์นี่เอง!

วันเปิดเทอม กลิ่นอายแห่งวัยเยาว์ทั้งหมดพัดมาปะทะหน้า ในดวงตาที่ใสกระจ่างคู่หนึ่ง ก็มักจะแฝงไปด้วยความโง่เขลาอยู่หลายส่วน

จอมเจ้าเล่ห์เฉินลี่ชวนคนนี้ ปะปนอยู่ในทีมของสภานักเรียน หลบเลี่ยงงาน อย่างมากก็แค่เข้าไปชี้ทาง ไม่ได้เหมือนกับรุ่นพี่คนอื่นๆ เลย ที่จะเอาใจใส่อย่างไร ถึงขนาดที่ริเริ่มช่วยนักศึกษาหญิงถือกระเป๋าเดินทาง หลักการที่ยึดถือมาโดยตลอด ก็คือหลบได้ไกลก็หลบไปไกลหน่อย

เพราะท้ายที่สุดแล้ว อากาศร้อนขนาดนี้ใช่ไหมล่ะ ก็เป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว เธอหาทางเอาเองสิ จะมาเรียกร้องให้คนอื่น非จะต้องทำอะไรเพื่อเธอบ้างไม่ได้หรอกนะ ชีวิตมันสั้น ขอเพียงแค่ฉันไม่สนใจสายตาคนข้างๆ ก็จะสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสบายใจอย่างยิ่ง

“รุ่นพี่คะ รบกวนหน่อยค่ะ ภาควิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ไปทางไหนคะ?” สาวน้อยน่ารักที่สวมแว่นคนหนึ่ง เห็นเฉินลี่ชวนที่แขนซ้ายแขวนปลอกแขนสีแดง ก็รีบเดินเข้าไป น้ำเสียงที่พูดกลับแฝงไปด้วยความประหม่าอยู่หลายส่วน สั่นเล็กน้อย

“หืม?” ในตอนนี้เฉินลี่ชวนก็พึ่งเข้าใจอยู่บ้าง ก้มหน้าลงมอง เป็นใบหน้าที่ดูไร้เดียงสาอย่างยิ่ง จะว่าสาวน้อยคนนี้สวยขนาดไหนก็ไม่ได้ แต่รับรองว่าจะมีผู้ชายตามจีบเยอะมากแน่ๆ ยิ่งไปกว่านั้นภาควิชาอย่างวิทยาการคอมพิวเตอร์อีก จึ๊ๆ... หมาป่าเยอะเนื้อน้อย