บทที่ 378: เขาก็ลืมไปเช่นกัน

จนถึงตอนกลางคืน สมาชิกสภานักเรียนถึงได้เสร็จสิ้นจากความวุ่นวาย ยัยสวีก็เหนื่อยจนแทบจะขาดใจ งานของเธอก็ไม่เบาเลย แต่พอเห็นรอยหมอนที่แก้มซ้ายของเฉินลี่ชวนแล้ว ก็ต่อยไปหนึ่งทีด้วยความโกรธ

“ทำไมนายไม่พาฉันไปอู้งานด้วย? สมควรจะเป็นพี่น้องเหรอ? มีหน้ามาปรากฏตัวต่อหน้าฉันอีกเหรอ?”

“ฉันก็เพิ่งจะฉวยโอกาสได้ตอนเที่ยงนั่นแหละ อันเซิ่งให้ฉันไปส่งรุ่นน้องสองสามคนไปรายงานตัว ฉันก็หันหัวไปนอนที่หอพักเลย”

“แกนี่มันไม่รับผิดชอบขนาดนี้เลยเหรอ? งานของคนอื่นก็ยิ่งเยอะขึ้นสิ จึ๊ๆๆ ก็ใช่ ตอนมัธยมปลายแกก็เป็นแบบนี้แหละ เจ้าเล่ห์เพทุบาย สมควรแล้วที่ถูกปฏิเสธ” วินาทีต่อมา ยัยสวีก็เปลี่ยนสีหน้า

“เดี๋ยวนะ ยัยสวี เมื่อกี้แกยังอยากให้ฉันพาแกไปอู้งานอยู่เลย” เฉินลี่ชวนทำหน้าบริสุทธิ์