บทที่ 382: เกลี้ยกล่อมสำเร็จ

หลังจากที่ยุ่งวุ่นวายแล้ว เฉินลี่ชวนสองสามคนก็ล้อมวงกันกินอาหารพนักงาน ความรู้สึกแบบนี้ ดูเหมือนจะห่างหายไปนานมากแล้ว

“หลอกคนว่ามีเนื้อ ก็ยังคงเป็นอาหารธรรมดาๆ นี่แหละ แกเจ้าคนขี้โกหก รู้งี้ฉันก็ไม่มาทำงานที่นี่แล้ว ดูสิมือที่อ่อนนุ่มของฉันสิ ก็มีแต่รอยย่นแล้ว จิตสำนึกของแกอยู่ที่ไหน” ยัยสวีบ่นเต็มปาก แต่ก็เอาแต่ก้มหน้ากินข้าวอย่างบ้าคลั่ง กินได้หอมกว่าใครเพื่อน

“ครั้งหน้าชดเชยให้นะ วันนี้วัตถุดิบขายไปเยอะเกินไป ไม่มีเนื้อแล้วจริงๆ” เฉินลี่ชวนส่ายหน้ายิ้มขื่น ยัยสวีคนนี้เหมือนกับเด็กคนหนึ่ง เรื่องอะไรก็จำได้แม่นยำ แถมยังกดดันอีกด้วย

“อยากจะกินเนื้อเหรอ” ทันใดนั้นกู้อวี่ก็ลุกขึ้นยืน คำพูดที่โพล่งออกมาดูเหมือนจะประหม่าเกินไป พูดได้เร็วมาก คนข้างๆ ไม่ได้ฟังชัดเจน ก็รีบเดินจากไป

“แกจะไปไหน?” เหลียงจิ่งซานตะโกนใส่ประตูหนึ่งที แต่กู้อวี่ก็ไม่ได้สนใจ เดินออกจากร้านไปโดยตรง