บทที่ 395: น้ำตาไหลนอง

ฝนยามค่ำคืนตกปรอยๆ ที่ริมถนนก็เปียกชื้นไปหมด กางร่มออกไปก็ดูจะเสแสร้งเกินไป สู้ให้ตกหนักๆ ไปเลยดีกว่า ให้เมฆดำที่กดดันได้ปลดปล่อย

แน่นอนว่าอากาศแบบนี้ การขดตัวอยู่ในหอพักเล่นไพ่สบายที่สุดแล้ว ใต้แสงไฟ หอพัก 607 ก็อัดแน่นไปด้วยผู้คน

“ลี่ชวน ถึงตาแกออกไพ่แล้วนะ มัวแต่โอ้เอ้อยู่ทำไม? เร็วเข้าสิ!” เหลียงตะโกนเสียงดัง ท่าทีที่ภาคภูมิใจดูแวบเดียวก็รู้ว่าจับไพ่ดีมาได้ ตื่นเต้นจนลุกขึ้นจากเก้าอี้

“รอเดี๋ยว...” ทว่าเฉินลี่ชวนกลับใจลอย ไม่ได้มีอารมณ์จะเล่นต่อจริงๆ จัดไพ่เรียบร้อยแล้ว มือก็สับไพ่ ยื่นให้กัวหง

“แกเล่นเถอะ ฉันออกไปโทรกลับหาแฟนหน่อย” เฉินลี่ชวนยิ้มให้กัวหง รีบลุกขึ้นยืน เบียดเสียดผ่านกองคน เดินออกไปนอกหอพัก