บทที่ 394: บางทีเส้นทางของเราอาจจะไม่เคยเป็นเส้นทางเดียวกันมาตั้งแต่แรก

ในช่วงเวลาที่จำกัด ยังจะอยากจะได้ยินความห่วงใยของเขา ก็เป็นสัญญาที่ไม่มีวันไปถึงตลอดกาล... หยางเชี่ยนถือของพะรุงพะรัง เดินตามหลังหยางหง มองดูรอยยิ้มที่เผยออกมาจากมุมปากของเธอ ในใจก็มีความขมขื่นที่บอกไม่ถูก เธอเพิ่งจะยี่สิบเห็นชัดๆได้รับความทุกข์ทรมานมาตั้งมากมาย ถูกรังแกมาตั้งมากมาย ชีวิตที่เหลืออยู่ไม่ควรจะได้รับการปฏิบัติอย่างอ่อนโยนเหรอ? เวรก็เวรของเธอแล้ว แต่ทำไมแม้แต่ชีวิตก็ยังจะพรากไป? เชือกป่านมักจะขาดตรงจุดที่บางที่สุดเหรอ?

หยางหงโทรหาเบอร์โทรศัพท์ของเฉินลี่ชวน ทางฝั่งนั้นก็มีเสียงที่กังวล, ร้อนรนดังขึ้นมาทันที ทำให้เธอได้รับการเติมเต็ม “เธอไปไหนมา โทรศัพท์ก็ไม่รับ สองวันนี้ยุ่งมากเหรอ? ตอนกลางคืนก็ไม่โทรมาแล้ว” เฉินลี่ชวนลุกขึ้นยืน รีบเดินออกจากร้านหม้อไฟไป รีบออกจากฝูงชนที่วุ่นวาย ไม่ได้มีความสำคัญเท่าการโทรกลับของหยางหงเลย

“สองวันนี้การแสดงค่อนข้างเยอะ ยุ่งจนหัวหมุนไปหมด เมื่อกี้ก็ยังซ้อมใหญ่อยู่เลย ก็เลยไม่ได้รับโทรศัพท์” หยางหงแอบหัวเราะหนึ่งที ตำหนิว่า: “นายก็ยุ่งมากไม่ใช่เหรอ ไม่ทันได้มาหาฉันที่เมืองกว่างโจวเลย อีกอย่างหลายวันแล้วถึงจะโทรกลับมาให้ฉันสักสายหนึ่ง ไม่ใช่ว่าต้องเป็นแบบนี้ นายถึงจะเป็นฝ่ายโทรมาหาฉัน”

“ฉัน...” เฉินลี่ชวนเหมือนมีก้างปลาติดคอ พูดข้ออ้างอะไรไม่ออกเลย หยุดไปครู่หนึ่งแล้ว ทำได้เพียงพูดสัญญาที่ห่างไกล: “ขอโทษนะ ฉันยุ่งเกินไปแล้ว แต่รอปีใหม่กลับไปนะ พวกเราอยู่ด้วยกันทุกวัน!”

“รอปีใหม่กลับไปเหรอ... แต่ว่ายังมีอีกนาน...” ในสายตาที่ใสกระจ่างของหยางหงปรากฏแววอ้างว้างขึ้นมาแวบหนึ่ง ระยะทางนั้นไกลจนไม่สามารถเอื้อมถึงได้ คือเหวลึกที่เธอไม่มีวันที่จะข้ามผ่านไปได้ตลอดกาล ลี่ชวน บางทีพวกเราก็ไม่เคยเดินทางร่วมกันมาตั้งแต่แรก ก็แค่ฉันที่อยากจะตามเธอมากเกินไป ถึงได้มีระยะทางนี้ที่เธออยู่เป็นเพื่อนฉัน! ตอนนี้ดีแล้ว ใกล้จะแยกกันแล้ว ไม่อย่างนั้นคนแย่ๆ อย่างฉัน ก็จะไปสร้างมลทินให้ชีวิตของนาย คนอื่นพูดถึง ก็จะหัวเราะเยาะนายได้นะ แฟนของนายคือหยางหงคนนั้นเหรอ? นั่นมันคนเลวชัดๆ! แต่ว่าลี่ชวน ฉันเคยจินตนาการไว้ว่า เธอจะพาฉันไป พาฉันออกจากชีวิตที่เต็มไปด้วยโคลนตม ต้อนรับแสงแดด แต่ว่าลูกสุนัขตัวเล็กตัวนั้น ก็ยังคงถูกทิ้งไว้ไม่ใช่เหรอ เธอรับมันไม่ได้