บทที่ 393: เวลาไม่พอแล้ว

อากาศเดือนพฤศจิกายนของเซี่ยงไฮ้ไม่นับว่าหนาว สวมเสื้อไหมพรมบางๆ ตัวหนึ่งก็สามารถรับมือได้แล้ว น้องใหม่ปีหนึ่งของมหาวิทยาลัยการเงินและการค้ากลับกล้าหาญอย่างยิ่ง ยังมีคนที่กล้าสวมเสื้อแขนสั้น หรือกระโปรงสั้นๆ ร่างที่งดงามปรากฏขึ้นที่มุมหนึ่งของวิทยาเขต ช่างเป็นรุ่นที่ดุเดือดกว่ารุ่นก่อนจริงๆ ทำให้พวกพี่เฒ่าหัวงูปีสอง, ปีสามมีความสุขแล้ว ทุกวันก็มีอาหารตา

“แก่แล้ว แก่แล้ว...” เฉินลี่ชวนพึมพำเสียงเบา ห่อตัวเดินอยู่บนทางเดินเล็กๆ ของวิทยาเขต เขาใส่เสื้อผ้าหนามาก

“ลี่ชวน ไม่ถึงขนาดนั้นใช่ไหม” หวังอวี่สงยิ้มแหยๆ หนึ่งที จากนั้นก็กล่าวอย่างจริงจัง: “จริงสิ ภาควิชาคอมพิวเตอร์ตอนนี้มีนักศึกษาไม่น้อยเลยที่อยากจะตามฉันทำงาน ให้ต้าเจียงเลาสร้างกระทู้ ค่าใช้จ่ายก็ต่ำมาก ฉันสามารถกดลงมาได้” หวังอวี่สงคนนี้นะ ก็มีความเจ้าเล่ห์อยู่หลายส่วน ท่าทีของคนชั้นต่ำ แต่ก็จ้องเล่นงานแต่คนนอกเท่านั้น

“ก็เป็นคนของมหาวิทยาลัยการเงินและการค้าทั้งนั้น IP มองแวบเดียวก็ดูออกแล้ว คนอื่นไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเป็นของปลอม เธอดีที่สุดคือหาเพื่อนนักศึกษาต่างมณฑลสักหน่อย ช่วยสร้างกระทู้ให้บ้าง ทางฝั่งของจิ้นหยวนนั่น กลางเดือนนี้ก็จะเปิดแล้วนะ ตัวเองลองคิดดูสิว่าจะเขียนอย่างไร เรื่องนี้เธอต้องใส่ใจหน่อยนะ” เฉินลี่ชวนสั่ง

“ได้ งั้นของมหาวิทยาลัยการเงินและการค้าฉันก็ไม่ต้องแล้ว แต่ทางฝั่งของจิ้นหยวนนั่นมีเพื่อนนักศึกษาไม่น้อยเลย กลับไปแล้วฉันจะรีบติดต่อ” หวังอวี่สงพยักหน้าหนักๆ เขาคือคนที่นั่น