บทที่ 392: ก้าวไปทีละก้าวอย่างระมัดระวัง

หลังจากวันชาติ ได้ยินฉินอีติงบอกว่ายัยสวีเหนื่อยจนนอนอยู่ในหอพักหลายวัน เฉินลี่ชวนก็ไม่กล้าที่จะไปยุ่ง ที่ในห้องเรียนก็มักจะพบสายตาที่เคียดแค้นของยัยสวีส่งมา ไม่กล้าที่จะสบตาโดยตรงเลย ทางฝั่งของข่งเจี้ยนลี่ก็เอาแต่ชมเชยยัยสวีไม่หยุดปากว่ารับผิดชอบอย่างไร ไม่มีคำพูดที่ไม่น่าฟังเลยสักประโยค

ในช่วงเวลานี้ ร้านสาขาของต้าเจียงเลาก็ทยอยเปิดทำการ ในที่สุดในช่วงกลางเดือนตุลาคม ที่เซี่ยงไฮ้สิบเอ็ดสาขาก็เปิดทำการอย่างเป็นทางการทั้งหมด และร้านที่จิ้นหยวน บุคลากรที่จะไปที่นั่นก็กำหนดไว้เรียบร้อยแล้ว โดยมีผู้จัดการร้านหยวนเฟยลี่เป็นหลัก พร้อมกันนั้นก็จัดสรรหัวหน้าพ่อครัวคนเก่า หลิวเซิ่งผิง ไปด้วยกัน รอแต่เพียงห้างสรรพสินค้าเฟิงกู่จะเปิดทำการอย่างเป็นทางการ คาดว่าในช่วงกลางเดือนพฤศจิกายน

แผนงานของโรงภาพยนตร์เฟิงกู่ สุดท้ายก็ยังคงเป็นเฉินลี่ชวนที่ร่างให้ เพื่อที่จะบรรลุเป้าหมายการเข้าอยู่อย่างรวดเร็ว ทางฝั่งของเฟิงกู่ในช่วงแรกก็สละกำไรไปเยอะมาก และการกำหนดค่าฮาร์ดแวร์ที่เป็นหนึ่งเดียวกันในประเทศก็ถือว่าเป็นระดับแนวหน้าอย่างแน่นอน และสถานีต่อไปของการเข้าอยู่ ก็อยู่ที่จัตุรัสชวนอิงตงฟางหง ตามเส้นทางการพัฒนาเดิม ที่นี่ควรจะเป็นโรงภาพยนตร์โครงการที่ไม่ใช่ของตัวเองแห่งแรกของว่านต้าที่เข้ามาอยู่ และยังต้องรอถึงเดือนสิงหาคมปี 06 เฟิงกู่ก็ชิงลงมือก่อนอีกครั้ง

ส่วนโครงการตกแต่งเสร็จที่ฉีหงจื้อรับผิดชอบ ก็ทำให้เฉาซานซานได้ลิ้มรสความหวาน ยังคงดำเนินไปอย่างร้อนแรงอยู่ และในวันที่หนึ่งเดือนพฤศจิกายนนี้ ก็ได้แต่งตั้งฉีหงจื้อเป็นรองประธานกรรมการของบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์เฟิงกู่อย่างเป็นทางการ สองสามวันก่อนที่ข่าวจะลงมา ยังไม่ทันที่ฉีหงจื้อจะจัดการงานให้เคลียร์ ก็มีคนนั่งไม่ติดแล้ว อยากจะส่งของขวัญ สร้างคอนเนคชั่นชั้นนี้ ก็แทบจะเบียดกันจนประตูพังแล้ว

โดยเฉพาะคนกลุ่มนั้นของหนิงเซี่ยน เฟิงกู่สำหรับพวกเขาแล้ว นั่นไม่ใช่ธรรมดาเลยนะ ตอนที่ก่อสร้างห้างสรรพสินค้าแห่งเดียวในอำเภอ ก็มีหัวหน้าคนงานเล็กๆ สองสามคนตามไปรวยด้วย คนก็ตาแดงกันใหญ่ ในตอนนี้ฉีหงจื้อเป็นถึงรองประธานกรรมการแล้วนะ แค่ได้โครงการจากมือเขาสักหน่อย งั้นชีวิตนี้ก็มีทางรอดแล้ว!