บทที่ 391: นายคือน้องชายของฉัน นายต้องช่วยฉัน

สองสามวันต่อมา ยัยสวีก็บ่นกับเฉินลี่ชวนไม่หยุด ว่าตัวเองลำบากแค่ไหน ฉันโดนแกหลอกจนแย่แล้ว แต่ว่างานที่ต้องคอยเป็นเพื่อนก็ไม่เบาเลยจริงๆ ไปที่ไหนก็ต้องคอยเป็นห่วง

ตอนกลางคืน เฉินลี่ชวนก็ได้รับโทรศัพท์จากยัยสวีอีกครั้ง ในตอนนี้พวกเขาได้ออกจากเมืองจิ้นหยวนแล้ว ไปถึงแหล่งท่องเที่ยวในเขตอำเภอรอบๆ มีระยะทางกว่าสองร้อยกิโลเมตร

“ฉันโดนแกหลอกจนแย่แล้ว ร่างกายที่ผอมบางขนาดนี้ของฉัน ยังต้องมาแบกกระเป๋าเดินทางตลอดทาง จองตั๋วอะไรก็เป็นงานของฉันหมดเลย ยังกลัวว่าจะมีอะไรผิดพลาดอีก ใจฉันเหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว แกเจ้าเด็กเวร... ฮือๆๆ... สองสามวันนี้เกมก็ไม่ได้เข้า แกชดใช้ให้ฉันเลย! ฮือๆๆ...” ยัยสวีถึงกับร้องไห้ออกมาอย่างน้อยใจจริงๆ เฉินลี่ชวนแยกเขี้ยว ทำได้เพียงปลอบใจไม่หยุด

“ยัยสวี ผ่านเที่ยวนี้ไป ก็จะสามารถฝึกฝนนิสัยที่ทนความลำบากของเธอได้ ทิ้งร่องรอยที่เข้มข้นไว้บนเส้นทางชีวิตในอนาคตของเธอ...”

“ฝึกบ้าอะไรล่ะ ฉันไม่อยากจะฝึกซะหน่อย ฉันก็แค่อยากจะนอนสบายๆ อยู่บนเตียง หลอกฉันบอกว่าเที่ยวไปพลางเล่นไปพลาง ยังจะหาเงินได้อีก นั่นมันใช้ฉันเป็นสาวใช้แล้วนะ แกเจ้าคนสารเลว!” ยัยสวีด่าทอเสียๆ หายๆ