บทที่ 390: พอมีใจที่เห็นแก่ตัว รสชาติก็เปลี่ยนไป

ฉีหงจื้อเมาแอ๋กลับมาถึงบ้าน ในความทรงจำของไป๋ชุ่ยอวิ๋น คนคนนี้ไม่ค่อยได้ดื่มจนเป็นแบบนี้เลย แม้แต่จะยืนก็ยังยืนไม่มั่นคง คำพูดก็เยอะขึ้นมามาก ดังนั้นจึงรีบรินน้ำชารับใช้

“ชุ่ยอวิ๋น เธอรู้ไหมว่าคืนนี้ฉันกินข้าวกับใคร? คือผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของเฟิงกู่! แล้วก็ยังมีผู้นำระดับต่างๆ ของจิ้นหยวนอีก”

“เธอพูดน้อยลงหน่อยเถอะน่า ไม่ใช่ว่าเมาแล้วเหรอ รีบถอดรองเท้า ดื่มน้ำร้อนสักสองอึก” ไป๋ชุ่ยอวิ๋นขมวดคิ้วแน่น นั่งยองๆ ช่วยฉีหงจื้อถอดรองเท้าหนัง แล้วก็ยกน้ำร้อนเข้าไปให้

“ฉันไม่ได้เมา” ฉีหงจื้อวางน้ำร้อนไว้ข้างๆ หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง ก็กล่าวเสียงเข้ม: “เฉาซานซานจะเสนอชื่อฉันเป็นรองประธานกรรมการแล้ว และเวลาก็จะเร็วมาก อาจจะเป็นหลังวันชาติเลย”

“รองประธานกรรมการ?” ไป๋ชุ่ยอวิ๋นอุทานออกมาเสียงดัง สีหน้าที่เรียบเฉยผุดความตกใจขึ้นมาเป็นชั้นๆ คำพูดนี้ ไม่ต่างอะไรกับสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางท้องฟ้าสีครามเมฆขาว จะเป็นไปได้อย่างไร? ยิ่งไม่สามารถที่จะเชื่อได้