บทที่ 397: สัมผัสได้ถึงทิศทางลม

ช่วงสุดสัปดาห์ อี้หงก็นัดโจวอันอันมาเดินเล่นที่ซินซื่อเจี้ยแห่งนี้ อนาคตหลังจากเข้าทำงานที่จินเฉิงแล้ว ก็เป็นไปได้มากว่าจะทำงานใต้บังคับบัญชาของโจวอันอัน ต้องกระชับความสัมพันธ์ล่วงหน้า ก็รู้จักประจบประแจงอย่างยิ่ง

“พี่อันอันคะ พี่ใส่ชุดนี้แล้วสวยจังเลยค่ะ ให้ความรู้สึกที่คล่องแคล่วอย่างยิ่งเลยค่ะ ถ้าหนูมีออร่าได้อย่างพี่สักครึ่งหนึ่งก็ดีแล้วค่ะ” อี้หงเผยรอยยิ้มบางๆ ชมเชยอย่างไม่ปิดบัง

“ก็พอได้นะ” โจวอันอันพยักหน้าเบาๆ สายตาจับจ้องไปที่ร้านค้ารอบๆ ยังคงเดินไปอย่างรวดเร็ว ดูเหมือนจะไม่สนใจหัวข้อนี้เท่าไหร่

ตอนที่เดินผ่านร้านค้าเล็กๆ แห่งหนึ่ง โจวอันอันกับอี้หงก็หยุดฝีเท้าลงโดยไม่ได้นัดหมาย ที่หน้าร้านที่พื้นที่ไม่ถึง 3 ตารางเมตรอัดแน่นไปด้วยผู้คน ถึงขนาดที่ยังต่อแถวยาวเหยียด ต่อสถานการณ์เช่นนี้ก็เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

มีลูกค้าที่ซื้อชานมได้ก่อน พินิจพิเคราะห์แก้วที่ประณีต เผยรอยยิ้มที่ยินดีและพึงพอใจ อดไม่ได้ที่จะชมเชย “ว้าว รสชาตินี้อร่อยมากจริงๆ เลย!”