บทที่ 401: บีบคั้นให้ทวงหนี้

ความชื้นยามค่ำคืนค่อยๆ แทรกซึมอยู่ในอากาศ ไฟถนนที่สลัวแถวริมถนนดูเหมือนจะง่วงเหงาหาวนอน แต่เสียงเพลงที่สดใสสองสามเพลงก็ดังขึ้น พิสูจน์ถึงพลังของวัยหนุ่มสาว ต่อให้จะเป็นฤดูหนาวก็เป็นเช่นนี้

“ขอร้องเธอให้โอกาสฉันหน่อย อย่าพูดว่าไม่สนใจความรักอีกเลย ถ้าหากการรักกันคือความสมบูรณ์แบบ ก็ให้พวกเราใช้ใจจริงไปเผชิญหน้า...” นักศึกษากลุ่มหนึ่งเดินไปร้องเพลงไป เมามายอยู่ในเสียงเพลงของตัวเอง อารมณ์อินอย่างสุดซึ้ง ราวกับถูกความรักทำร้ายอย่างหนักหน่วง พอเดินเข้ามาในร้านหม้อไฟ ถึงได้เงียบลง

“ผู้จัดการหวังครับ เถ้าแก่เฉินของพวกคุณอยู่ไหมครับ?” คนที่ตะโกนเสียงดังคือจางหยาง ท่าทีโอ้อวด อยู่หอเดียวกับกัวหง เงินหนึ่งแสนหยวนนั่น เขาก็ลงทุนไปหนึ่งหมื่น แต่ว่าเขากับหวังหลิงหลิงก็ไม่สนิทกัน ในตอนนี้น้ำเสียงก็ไม่ได้มีความเคารพ

“ยังไม่กลับมาเลยค่ะ หรือว่าพวกคุณจะรอสักพักแล้วค่อยมาใหม่นะคะ รอให้เถ้าแก่เฉินกลับมาแล้ว ฉันจะให้เขาโทรหาพวกคุณค่ะ” หลิงหลิงเดินมากล่าวอย่างเกรงใจ

ในตอนนี้ก็หนึ่งทุ่มแล้ว ลูกค้าในร้านก็เยอะขึ้นเรื่อยๆ ถ้าหากคนกลุ่มนี้มานั่งรอเงินอยู่ที่นี่ เกรงว่าจะไม่เหมาะสม จะส่งผลกระทบต่อธุรกิจ