บทที่ 402: ความขัดแย้งและการดูถูก

หลังจากผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมงกว่า ในร้านหม้อไฟก็เริ่มกินอาหารพนักงานแล้ว แต่ก็ยังคงรอเฉินลี่ชวนไม่มาสักที คนกลุ่มหนึ่งก็นั่งแห้งๆ ล้อมรอบโต๊ะกลมตัวหนึ่ง ดูสะดุดตาอย่างยิ่ง เหลียงจิ่งซานเดินออกมาจากในครัว เหลือบมองคนกลุ่มนี้อยู่กันครบ ในใจก็ไม่พอใจ ไม่ได้ไปทักทายให้พวกเขาทานอาหารเลย เอาแต่ถือข้าวของตัวเองกินไป

“เหลียง เฉินลี่ชวนได้พูดกับนายเรื่องเงินปันผลบ้างไหม? ตกลงว่าสถานการณ์เป็นอย่างไร มัวแต่โอ้เอ้อยู่ได้” ทว่าพอเห็นเหลียงจิ่งซานแล้ว จางหยางก็ตะโกนโหวกเหวกในห้องโถง กลัวว่าคนอื่นจะไม่รู้ว่าเขาเป็นผู้ถือหุ้นของต้าเจียงเลา มีท่าทีที่สูงกว่าคนอื่นหนึ่งขั้น อย่างเช่นน้ำเสียงที่สื่อสารกับผู้จัดการหวัง ก็ล้วนเป็นน้ำเสียงสั่งการ

หวังหลิงหลิงและพนักงานคนอื่นๆ ก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เหลือบมองคนคนนี้แวบหนึ่ง ในใจก็มีความรำคาญอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ไม่ได้ไปพูดอะไรมาก เกรงใจว่าเป็นเพื่อนนักเรียนของเถ้าแก่เฉิน คิดในใจว่า แกจะร่วมหุ้นได้สักเท่าไหร่? ต้าเจียงเลาของพวกเราขนาดใหญ่ขนาดนี้ จะไปขาดเงินเล็กๆ น้อยๆ ของแกได้เหรอ? ช่างเป็นคนสายตาสั้นจริงๆ ทำให้คนดูถูก หอพักของพวกกัวหงรวมทั้งหมดก็ร่วมหุ้นแค่หนึ่งแสน และจางหยางก็มีเพียงแค่หนึ่งหมื่นหยวนเท่านั้นเอง แต่ในสายตาของนักศึกษามหาวิทยาลัยอย่างพวกจางหยางแล้ว ตัวเองนี่ก็ยอดเยี่ยมไปเลย ใครจะไปเอาเงินก้อนนี้ออกมาได้

“อย่ามาทำเป็นตกใจอยู่ที่นี่เลย ฉันจะไปรู้เรื่องของพวกแกได้อย่างไร พอแล้ว ไปอยู่ข้างๆ ไป อย่ามาเกะกะสายตาฉัน รำคาญ!” เหลียงจิ่งซานไม่ให้สีหน้าดีๆ คำรามอย่างหงุดหงิดหนึ่งประโยค ทันใดนั้นก็ทำให้จางหยางเสียหน้า

“แกหมายความว่ายังไง?” จางหยางสีหน้าไม่พอใจ ก็มาแรงโกรธเช่นกัน “มีปัญญาพูดอีกรอบสิ”