บทที่ 406: โลเล

สองสามร่างรีบเดินอยู่บนถนนริมถนน สองสามคนในหอพักของกัวหงก็พบจางหยางที่เดินอยู่ข้างหน้า แต่ก็ไม่มีใครเรียกเขาสักคำ ดูถูกเขาอย่างยิ่ง เมื่อกี้แสดงท่าทีขี้ขลาดเกินไปแล้ว เดิมทีที่อยู่ในหอพักจะกร่างขนาดไหน ช่างน่าขันจริงๆ

“ตกใจจนร้องไห้เลย ปกติยังนึกว่าเก่งกาจขนาดไหน กับใครก็ตะโกนโหวกเหวก ที่แท้ก็เป็นคนโง่คนหนึ่ง!” คนที่เยาะเย้ยชื่อสื่อปิน ก็อยู่หอเดียวกับกัวหง ตอนที่ร่วมหุ้นเขาก็ลงไปหนึ่งหมื่น แต่ก็ไม่ใช่ว่าควักออกมาไม่ได้มาก แต่คือมีทัศนคติเดียวกันกับอู๋หลาง ไม่ค่อยจะไว้วางใจเฉินลี่ชวนเท่าไหร่ เพราะท้ายที่สุดแล้วเรื่องที่ติดต่อกับเงิน ก็ยังคงต้องรอบคอบหน่อย

“ต่อไปคาดว่าคงจะเรียบร้อยแล้วล่ะ” กัวหงก็พูดอย่างดูถูกหนึ่งประโยค เดิมทีความสัมพันธ์กับจางหยางก็ไม่เลว แต่ตอนนี้ดูถูกเขาจริงๆ

“ไม่ถึงหนึ่งปีก็ทำเงินไปได้สามหมื่นแล้วนะ...” หลิวอวี๋โอบแขนของกัวหง ยังคงอยู่ในอารมณ์ตกใจ เดิมทีหาเงินสามารถจะง่ายขนาดนี้ได้ จากนั้นก็เสียงเบาราวกับยุง: “เฉินลี่ชวนทำไมถึงเก่งขนาดนั้น”

“เฉินลี่ชวนคนนี้นี่ไม่ธรรมดาเลยนะ ปกติก็เห็นแค่ขับรถตู้คันเก่าๆ เงียบๆ ไม่เคยอวดตัวเลย ไม่คิดเลยว่าจะหาเงินเก่งขนาดนี้! เขามีกี่ร้านกันแน่ อู๋หลาง นายพอจะรู้ไหม?” สื่อปินรีบขยับเข้ามาใกล้ ถามอู๋หลางด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น