บทที่ 405: พวกนายไม่มีโอกาสแล้ว

คนที่ยิ่งคิดเล็กคิดน้อย ยิ่งยากที่จะยอมรับได้ว่าคนข้างกายทำเงินก้อนใหญ่ได้ ถ้าหากเรื่องร่วมหุ้นทำให้พวกอู๋หลาง, กัวหงขาดทุนไปบ้าง งั้นเซินอีหมิงอย่าได้พูดเลยว่าดีใจขนาดไหน ยังจะกำชับอย่างเจ็บปวดใจว่า: “ตอนนั้นทำไมถึงไม่ฟังฉันล่ะ บอกกับพวกแกไปตั้งกี่ครั้งแล้วว่า เรื่องนี้ไม่น่าไว้ใจ เฉินลี่ชวนคนนี้ไม่ได้เรื่อง เห็นแก่ตัวเกินไป!”

แต่ตอนนี้... ร่วมหุ้นลงทุนไม่ถึงหนึ่งปีเงินต้นก็เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า อู๋หลางทำเงินไปได้สองแสน กัวหงที่เพิ่งจะร่วมหุ้นทีหลังก็ยังทำเงินไปได้หนึ่งแสน จะเห็นได้ว่าธุรกิจของต้าเจียงเลาดีขนาดไหน

พ่อแม่ที่เซินอีหมิงเอาแต่ภาคภูมิใจอยู่ตลอดเวลานั้น เงินเดือนหนึ่งปีแล้วจะทำเงินได้เท่าไหร่ ก็แค่เจ็ดแปดหมื่นเท่านั้นเอง ก็ตอนนี้ คนที่อยู่เตียงตรงข้ามหอพัก ก็ทำเงินได้มากกว่าพ่อแม่เสียอีก เซินอีหมิงกลืนน้ำลายอย่างแรง จ้องเขม็งไปที่เงินบนโต๊ะ ในใจผุดความเสียใจขึ้นมา ถ้าหากตอนนั้นตัวเองก็ลงไปบ้าง ต่อให้จะแค่หนึ่งหมื่นหยวน งั้นก็ทำเงินไปได้หนึ่งหมื่นแล้วสิ! ปี 2005 นักศึกษามหาวิทยาลัยในตอนนั้น หนึ่งหมื่นหยวนนั่นคือแนวคิดอะไร? ค่าครองชีพเดือนละหนึ่งพันหยวนก็นับว่าสูงแล้ว

“นี่... เยอะขนาดนี้?” เสียงของอู๋หลางถึงกับสั่น ไม่กล้าที่จะเชื่อ “ลี่ชวน ไม่ได้คำนวณผิดใช่ไหม มีเยอะขนาดนี้?”

“พี่ชวนครับ นี่ๆๆ... ขอบคุณที่พาพี่น้องหาเงินนะครับ” กัวหงวางมือไว้บนกระเป๋าเอกสาร นี่คือเงินก้อนแรกในชีวิตของเขามีเงินเยอะขนาดนี้ อารมณ์ก็พลุ่งพล่าน ดูเหมือนจะเจอหนทางสู่ความร่ำรวยแล้ว นั่นก็คือการเกาะขาใหญ่ข้างนี้ของเฉินลี่ชวนไว้ให้แน่น