บทที่ 404: กลัวขึ้นมาทันที

“กลัวเขาทำไม? ก็แค่คนเปิดร้านอาหารคนหนึ่ง ฉันจะโทรหาเขาเอง วันนี้ให้ตายสิก็ต้องเอาเงินปันผลคืนมาให้ได้!” จางหยางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา คำรามอย่างบ้าคลั่ง ยืนอยู่กลางห้องโถง ใต้เท้าเละเทะไปหมด กับข้าวกระจัดกระจายไปทุกหนทุกแห่ง ก็เหมือนกับถูกโจรปล้นร้านอย่างนั้นแหละ สภาพน่าสมเพช!

“ให้ตายสิ!” จางหยางเตะถาดข้าวบนพื้นหนึ่งที ตอนที่กดปุ่มโทรศัพท์ยิ่งเหมือนกับกำลังระบายแค้น ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ใบหน้าบิดเบี้ยว

สวีหว่านถัง, ฉินอีติงถลึงตาใส่จางหยางอย่างแรง ในใจก็น้อยใจอย่างยิ่ง ไม่คิดเลยจริงๆ ว่าจางหยางที่ปกติรู้สึกว่าคบหาได้ดี จะเป็นคนแบบนี้ หยิ่งผยอง ไม่สนใจหน้าตาเพื่อนนักเรียนเลยแม้แต่น้อย หวังหลิงหลิงและพนักงานคนอื่นๆ ในใจก็คับข้องใจเช่นกัน ต่อให้จะเป็นพนักงานเสิร์ฟ ก็ดูถูกคนแบบนี้ไม่ได้ไม่ใช่เหรอ ถูกชี้หน้าด่าก็ไม่ต้องพูดถึงแล้ว ตีทุบมั่วซั่ว เอาข้าวปลาอาหารมาทุบลงบนพื้น

เด็กหนุ่มสองสามคนในครัวก็ทนไฟโกรธไม่ไหวตั้งนานแล้ว อยากจะขึ้นไปอัดจางหยางสักที แต่ก็ถูกผู้จัดการหวังกดไว้ ถ้าหากลงมือในร้านอาหาร งั้นมีเหตุผลก็พูดไม่เคลียร์แล้ว เรื่องก็จะยิ่งบานปลายใหญ่โต คนที่ทำธุรกิจก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ กลืนความน้อยใจลงไปในท้อง หาเงินลำบากตั้งสองสามบาท

เซินอีหมิงแอบอยู่ในฝูงชน เริ่มที่จะดูเรื่องสนุกแล้ว มองดูพื้นเละเทะไปหมด คราวนี้ในใจในที่สุดก็มีความสุขแล้ว ระบายความโกรธแค้นออกมาได้ก้อนหนึ่ง และหลิวอวี๋ รวมถึงสองสามคนที่เหลือในหอพัก ต่างก็พากันเคืองแค้น รู้สึกว่าเฉินลี่ชวนคนนี้ไม่ค่อยจะซื่อสัตย์เท่าไหร่ เพราะท้ายที่สุดแล้วก็เป็นพวกเราที่เอาเงินให้แก แกเอาแต่ยืดเยื้อความหมายว่าอย่างไร จำเป็นต้องมีคำอธิบาย