บทที่ 428 กอดฉันหน่อย

หลังเวที

"หลังจากภาควิชาสารสนเทศก็ถึงตาพวกเราแล้ว รายการแสดงของพวกเขามีน้อย เดี๋ยวก็จบแล้ว พวกเธออย่าวิ่งไปไหนกันล่ะ เตรียมตัวให้พร้อม!"

น้ำเสียงของเหลียงหรูหรู่ดังขึ้นหลายส่วน กำชับอย่างเป็นห่วงเป็นใย และคนของภาควิชาบริหารธุรกิจก็เข้าแถวรวมตัวกัน เตรียมพร้อมที่จะขึ้นเวที

เฉินลี่ชวนยืนอยู่ในฝูงชน ก้มหน้าดูโทรศัพท์มือถือ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร หรืออาจเป็นเพราะเห็นคู่รักคู่อื่นๆ ต่างมอบของขวัญให้กัน แสดงความรักต่อกัน ทำให้เขารู้สึกสะท้อนใจ เลยกลับมาเปิดดูข้อความเก่าๆ ที่เคยคุยกับหยางหงอีกครั้ง

แต่ว่า... โทรศัพท์บันทึกข้อความได้แค่สองร้อยข้อความ จะสามารถเห็นความคิดถึงในอดีตได้สักเท่าไหร่กัน? ความทรงจำที่ลึกซึ้ง รอยยิ้มที่มาจากใจ ช่วงเวลาเหล่านั้นไม่ได้ถูกบันทึกไว้เลย