บทที่ 466 ความรู้สึกว่างเปล่าหลังตื่นนอน

บ่ายวันนั้น อู๋หลางกลับมาที่มหาวิทยาลัย ในมือมีบุหรี่ดีๆ เพิ่มมาสองแถว เขามาที่หอพักภาควิชาสารสนเทศ หาหอพักของหวังอวี่สงกับหม่าเสี่ยวจวิ้น

"ใครหาฉันเหรอ?"

หวังอวี่สงนั่งอยู่บนเตียงชั้นบน คาบบุหรี่อยู่ โผล่หัวออกมา ผมถูกกดจนตั้งขึ้น ใบหน้าดูรำคาญ

ช่วงนี้ไม่ต้องพูดถึงเลยว่ายุ่งแค่ไหน ไม่ใช่แค่ต้องปั่นกระทู้ในฟอรั่ม โปรโมตแนวคิดธัญพืชเพื่อสุขภาพของร้านคุณป้าเซี่ยงไฮ้ แต่ยังต้องทดลองเล่นเกมอีกด้วย ว่ารหัสแลกของรางวัลแบบไหนถึงจะสมเหตุสมผลที่สุด

บนหน้าจอ หวังอวี่สงล็อกอินเกมไว้หลายเกมพร้อมกัน เมื่อคืนก็เล่นมาทั้งคืน ในดวงตามีเส้นเลือดฝอยขึ้นเต็มไปหมด