บทที่ 488 กำไลข้อมือหรือโซ่ตรวน

กลุ่มคนเดินออกจากสนามบิน รถตู้ธุรกิจหกคันจอดเรียงกันอย่างเป็นระเบียบอยู่ริมถนน ในจำนวนนั้นก็มีรถเก๋งหรูอย่างออดี้ และรถ MPV รวมอยู่ด้วย

"นี่เป็นรถตู้ธุรกิจที่บริษัทเพิ่งจัดซื้อมาใหม่ทั้งหมดครับ ปัจจุบันฝ่ายธุรกิจต้องประสานงานกับหลายฝ่าย เลยต้องเตรียมไว้หลายคันหน่อย กังวลว่าพวกท่านจะนำสัมภาระมาเยอะ เลยจัดให้มาทั้งหมดเลยครับ"

เฉินลี่ชวนไม่อยากจะทำอะไรที่เป็นพิธีรีตองแบบนี้จริงๆ แต่พ่อเฉินชอบ และยังกำชับมาหลายครั้งแล้ว เลยได้แต่ทำตาม ณ บัดนี้อธิบายไปหนึ่งประโยค ดูจนใจอย่างยิ่ง ผ่านช่วงที่ต้องอาศัยรถยนต์มาเสริมบารมีไปแล้ว

แล้วเฉาซานซานตอนที่มาเซี่ยงไฮ้ครั้งนั้น ก็ยังใช้รถตู้เล็กไปรับเลย แถมคนขับยังเป็นเจ้าอ้วนหม่าอีกด้วย

พ่อเฉินดีใจอย่าบอกใครเชียว ยิ้มกว้างจนถึงใบหู ภูมิใจในตัวลูกชายจากใจจริง มีลูกบ้านไหนไปเรียนมหาวิทยาลัยต่างถิ่น ในเวลาสั้นๆ เพียงสองปีจะสามารถรุ่งโรจน์โชติช่วงได้ขนาดนี้