บทที่ 498 คอยดู

ท้องฟ้าเริ่มมืดลง แสงไฟในมหาวิทยาลัยการเงินและการค้าส่องสว่างอย่างอ่อนโยน ร่างของผู้คนเดินไปมา, เตร็ดเตร่อยู่ในรั้วมหาวิทยาลัย น้องใหม่ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นต่อทุกสิ่ง ถึงแม้จะเป็นเพียงต้นหลิวลู่ลมที่พลิ้วไหวเบาๆ ก็ยังรู้สึกว่ามีศิลปะเป็นพิเศษ

ลมที่พัดมาปะทะใบหน้า ล้วนเต็มไปด้วยกลิ่นอายของวัยหนุ่มสาว พวกเขาปรารถนา, เพ้อฝันถึงความรักที่หอมหวาน ใครบ้างที่จะไม่มีความใฝ่ฝันเช่นนี้

เพราะยังไงก็มหาวิทยาลัยระดับสาม... กับเรื่องการเรียนก็พอจะรู้สึกหมดหนทางอยู่บ้าง

"ถ้าหากจู่ๆ เธอจามขึ้นมา อ๊ะ นั่นต้องเป็นฉันที่กำลังคิดถึงเธอ ถ้าหากกลางดึกถูกโทรศัพท์ปลุกให้ตื่น อ๊ะ นั่นเป็นเพราะว่าฉันเป็นห่วง..."

ทันใดนั้น สถานีวิทยุทุกมุมในรั้วมหาวิทยาลัยก็พร้อมใจกันเปิดเพลงของราชินีเพลงหวานขึ้นมาทันที ยิ่งขับเน้นบรรยากาศที่คลุมเครือในความสลัว หรือความรู้สึกดีๆ ที่ได้สัมผัสกับใครสักคนชั่วครู่ ให้พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด