บทที่ 52: เสียใจอยู่ในใจ

“เพื่อนข้าไปแล้วนะ!” จางเทาเกาะอยู่ที่ขอบหน้าต่าง โบกมือใหญ่ๆ ท่าทางดูเป็นอิสระอย่างยิ่ง เขามองดูไอ้อ้วนหม่าและเฉินลี่ชวนที่ยืนอยู่ที่เดิม ค่อยๆ ไกลออกไป ในใจก็ยังคงเจ็บแปลบ เขากลับมานั่งที่เดิม ทำได้เพียงเปิดเพลง 《ซางซินไท่ผิงหยาง》 (มหาสมุทรแปซิฟิกอันแสนเศร้า) ให้กับตัวเอง

“การจากลาโหดร้ายจริงๆ หรือ? หรือความอ่อนโยนคือสิ่งที่น่าละอายกันแน่ หรือว่าคนโดดเดี่ยวไม่เคยสนใจอะไร...” เพื่อนคนหนึ่งที่นั่งอยู่ข้างๆ หันกลับมาเงียบๆ พึมพำในปาก: “ร้องได้เหี้ยมาก”

รอจนกระทั่งรถทัวร์ที่เดินทางไกลหายลับไปจากสายตา เฉินลี่ชวนและหม่าเสี่ยวชาวถึงได้หันหลังกลับ ลมเย็นในยามเช้าตรู่แฝงไว้ด้วยความหนาวเย็นอยู่หลายส่วน

“ลี่ชวน รอให้แกไปมะรืนนี้ ก็จะเหลือแค่ฉันคนเดียวแล้ว” ระหว่างทางกลับบ้าน หม่าเสี่ยวชาวก้มหน้าพูดอย่างเศร้าสร้อย การจากลาที่ใกล้เข้ามาทำให้ในใจของเขารู้สึกไม่ดี

เฉินลี่ชวนโอบไหล่ของเขาไว้ ปลอบโยนเสียงต่ำ: “รอให้ฉันลงหลักปักฐานที่เซี่ยงไฮ้ได้แล้ว แกก็ขึ้นไปหาฉันนะ”

ในชาติที่แล้ว เดิมทีหม่าเสี่ยวชาวตั้งใจจะไปทำงานกับลุงเฉินของเขา แต่ร้านเครื่องใช้ไฟฟ้าหลานฮวากลับประสบกับวิกฤต เขาทำได้เพียงไปทำงานรับจ้างทั่วไป แต่ตอนนี้แตกต่างออกไปแล้ว ต้องดูแลแผงลอยจีต้านก้วนปิ่งไว้ก่อน

“ขอบใจมากพี่ชวน พอไปถึงเซี่ยงไฮ้แล้ว ต้องช่วยฉันดูที่ตั้งแผงดีๆ ไว้ด้วยนะ พวกเราจะได้ทำธุรกิจจีต้านก้วนปิ่งขึ้นมาอีกครั้ง” หม่าเสี่ยวชาวสะบัดผมหน้าม้าอย่างเท่ ทันใดนั้นก็กลับมากระปรี้กระเปร่าอีกครั้ง

เฉินลี่ชวนอัดบุหรี่เข้าปอดลึกๆ ไม่ได้พูดอะไรอีก ไอ้ B ที่อยู่ตรงหน้านี่ ช่างไม่มีวิสัยทัศน์เอาเสียเลยจริงๆ

...

“ไม่ต้องไปส่งหรอก ลี่ชวนเขาไปเอง โอ๊ย บอกแล้วว่าไม่ต้องไปส่ง ฮ่าๆๆๆๆ แต่ว่าก็วางใจเจ้าเด็กนั่นมาก” ทันทีที่เฉินลี่ชวนกลับถึงบ้าน เขาก็ได้ยินเสียงเฉินสี่ซุ่นคุยโทรศัพท์เสียงดังลั่นอยู่บนโซฟา หลังจากวางโทรศัพท์ลง เขาก็ยิ้มแย้มแจ่มใสเข้าไปหาลูกชาย

“เมื่อกี้ฉีหงจื้อโทรมา บอกว่าช่วงนี้งานมีการโยกย้าย ปลีกตัวไม่ได้ ภรรยาของเขาก็ต้องลงไปต่างอำเภอด้วย กังวลว่าซือเหยาจะไปเซี่ยงไฮ้คนเดียว ให้แกช่วยดูแลหน่อย”

“ได้ครับ” เฉินลี่ชวนตอบรับเสียงเบา ท่าทางดูเรียบเฉยมาก

“ไม่ใช่สิ ทำไมแกถึงทำท่าทางห่อเหี่ยวไม่มีชีวิตชีวาแบบนั้นล่ะ นี่มันโอกาสดีขนาดไหน แกต้องคว้าไว้นะ สร้างสัมพันธ์ที่ดีกับซือเหยาสิ” จินเฉี่ยวหลิงที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับตื่นเต้นขึ้นมาก่อน

“ลูกเอ๊ย ฝีมือแกนี่ไม่ได้เรื่องเลยนะ ตอนที่พ่อแกยังหนุ่มๆ น่ะ ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่จีบไม่ติดหรอก” ในปากของเฉินสี่ซุ่นสั่งสอน พลางถือโอกาสคุยโวถึงตัวเองไปรอบหนึ่ง

“แกรีบโทรหาซือเหยาสิ ถามไถ่สถานการณ์ของเขาหน่อยว่าจะออกเดินทางเมื่อไหร่ ยึดเวลาของเขาเป็นหลัก” จินเฉี่ยวหลิงสั่ง

“ไม่ใช่สิแม่ครับ เมื่อก่อนแม่ไม่ใช่ว่าเกลียดฉีซือเหยามากเหรอครับ? ทำไมถึงเปลี่ยนเร็วขนาดนี้?” เฉินลี่ชวนโบกมือ พูดอย่างหงุดหงิด แบบนี้แล้ว แผนการเดิมของตัวเองก็รวนไปหมดสิ แถวๆ สถานีรถไฟ ได้ยินว่าที่พักราคาถูกมาก ราคาดีงาม ตอนนี้ต้องมาอยู่กับเด็กน้อยคนหนึ่ง ทำอะไรก็ไม่สะดวก

“ฉันจะไปโมโหอะไรกับเด็กๆ ล่ะ อีกอย่างซือเหยาก็แค่ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ชั่ววูบเท่านั้นเอง ฉันจะไปรื้อฟื้นเรื่องเก่าๆ ทำไม?” จินเฉี่ยวหลิงกลับรู้จักปลอบใจตัวเอง เธอยืนเท้าสะเอวจ้องมองเฉินลี่ชวนที่นอนแผ่หลาอยู่บนโซฟาแบบหมดสภาพ

“เดี๋ยวผมจะส่งข้อความไปครับ” เฉินลี่ชวนลุกขึ้นยืนเตรียมจะกลับเข้าห้อง

“ในข้อความจะไปพูดอะไรได้ชัดเจน ไม่ได้ ต้องโทรไป!” จินเฉี่ยวหลิงและเฉินสี่ซุ่นตามไปถึงประตูห้องนอน ตอนที่กำลังร้อนใจกำชับอยู่นั้น ฉีซือเหยาก็โทรมาพอดี

“เธอก็ออกเดินทางมะรืนนี้เหมือนกันเหรอ?”

“ใช่ พ่อแม่ฉันเพิ่งจะบอกเรื่องนี้กับฉัน” เฉินลี่ชวนกล่าว

“ในเมื่อเป็นอย่างนั้น งั้นพวกเราหกคนก็ออกเดินทางไปด้วยกันเลย คนเยอะจะได้ดูแลกันได้ง่าย” น้ำเสียงของฉีซือเหยาร่าเริง ดูเหมือนจะชอบการเดินทางเป็นหมู่คณะแบบนี้มาก

“หกคน?” เฉินลี่ชวนพอได้ยิน ก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้น “มีใครไปบ้างล่ะ?”

“พวกเราสองคน แล้วก็มีสวีหว่านถัง, ชุยจื้อปิง, หลิวเหว่ยเหว่ยกับเถียนฮ่าว” ชื่อเหล่านี้ ยิ่งทำให้เฉินลี่ชวนปวดหัวใหญ่ เดินอยู่บนถนนทักทายพวกเขาก็ทำท่าทางหยิ่งยโสโอหัง ไม่ค่อยจะสนใจ ยังจะต้องมาเดินทางไปด้วยกันอีกเหรอ? เป็นการทรมานซึ่งกันและกันชัดๆ

“ได้ ซือเหยา ถึงตอนนั้นถ้าบนทางมีอะไรที่ต้องให้ช่วย ก็บอกฉันได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ” คำพูดของเฉินลี่ชวนดูเหมือนจะสุภาพ แต่ก็จงใจจะสร้างระยะห่าง

“หา?” ทันใดนั้นฉีซือเหยาก็ตามไม่ทัน แต่พอคิดดูดีๆ หลิวเหว่ยเหว่ยกับเถียนฮ่าวก็เป็นปฏิปักษ์กับเฉินลี่ชวนอย่างมาก แค่ครั้งที่นัดรวมกลุ่มเล็กๆ นั่น เฉินลี่ชวนก็เข้ามาทักทายโดยสมัครใจ แต่กลับไม่มีใครสนใจเขาเลย แบบนั้นมันน่าเจ็บใจมากจริงๆ ในใจของฉีซือเหยารู้ดี และก็เข้าใจความหมายในคำพูดของเฉินลี่ชวนแล้ว ครู่ต่อมา ฉีซือเหยาก็ตอบรับเสียงเบา: “ได้”

หลังจากวางสายไป ในที่สุดเฉินลี่ชวนก็ได้พักผ่อน เขานอนพักอยู่ในห้องนอน ส่วนกระเป๋าเดินทางที่จะนำไป ก็เรียบง่ายมาก มีแค่เป้สะพายหลังใบเดียว ข้างในมีของใช้ส่วนตัว และเสื้อผ้าหนึ่งสองชุด ผ้าปูที่นอนผ้าห่มพวกนั้น รอให้ไปถึงเซี่ยงไฮ้แล้วค่อยซื้อก็ยังไม่สาย สำหรับเมืองนั้น เขาคุ้นเคยเกินไปแล้ว แม้กระทั่งตรอกซอกซอยเล็กๆ ทุกซอกทุกมุม ก็รู้ดี

...

“งั้นก็พวกเราหกคนเหรอ?” เมื่อเห็นฉีซือเหยาวางสาย สวีหว่านถังก็รีบถามอย่างยินดีทันที พอรู้ว่าเฉินลี่ชวนจะไปด้วยกัน อารมณ์ก็กลับมาตั้งตารอคอยอย่างที่สุด

“ใช่ แต่ว่า...เฉินลี่ชวนน่าจะแค่เดินทางไปทางเดียวกับพวกเราถึงตัวจังหวัดเท่านั้น ตั๋วรถไฟไม่ต้องซื้อด้วยกันแล้ว” ฉีซือเหยาขมวดคิ้วแน่น เหมือนมีเรื่องอะไรในใจ

“หา? ทำไมล่ะ?” สวีหว่านถังรีบถามทันที

“จำครั้งที่แล้วได้ไหมที่ฉันไปกินข้าวกับบ้านของเฉินลี่ชวน แล้วมาเจอพวกเธอบนถนน จากนั้นเฉินลี่ชวนก็ไปทักทายหลิวเหว่ยเหว่ยกับเถียนฮ่าว แต่กลับไม่มีใครสนใจเฉินลี่ชวนเลย” ฉีซือเหยากล่าว แต่เมื่อก่อน ตัวเองก็เคยปฏิบัติต่อเฉินลี่ชวนแบบนี้ไม่ใช่เหรอ อย่างมากก็แค่...อาศัยว่าเขากำลังจีบตัวเอง แล้วก็แสดงความหยิ่งผยองที่เรียกว่าออกมาอย่างเต็มที่

“อย่างนั้นเหรอ...” สวีหว่านถังลากเสียงยาว คำพูดเหล่านี้ก็กำลังเตือนตัวเองเช่นกันว่า ตอนนี้ที่เฉินลี่ชวนเย็นชากับตัวเอง ก็มีสาเหตุ บางที ตัวเองอาจจะรู้สึกว่าไม่เป็นอะไรแล้ว และเพราะเขาเคยช่วยชีวิตตัวเองไว้อย่างสุดกำลัง อยากจะกลับมาเป็นเพื่อนกันใหม่ แต่บาดแผลเหล่านั้น การผลักเขาออกจากประตู แล้วก็หนีบมือของเขาจนเล็บหลุดไป แต่ในใจของเขาได้ทิ้งบาดแผลที่ลึกซึ้งไว้แล้ว เป็นตัวเอง ที่รู้สึกผิดต่อเฉินลี่ชวน

สวีหว่านถังยื่นปากนั่งอยู่ข้างเตียง ไม่ได้พูดอะไรอยู่นาน หลังจากผ่านไปนานพอสมควร เธอก็ยิ้มออกมาทันที แล้วรีบพูดว่า: “งั้นพอไปถึงเซี่ยงไฮ้ก็น่าจะเป็นรอบเดียวกันสินะ ฉันเคยไปเซี่ยงไฮ้มาก่อน พอจะคุ้นเคยอยู่บ้าง ถึงตอนนั้นจะเลี้ยงข้าวพวกเธอ ชวน...ชวนเฉินลี่ชวนไปด้วยกัน”

...

“ฮัดชิ้ว...” เฉินลี่ชวนพลิกตัว นอนต่ออีกงีบ จริงๆ แล้วสำหรับพวกหลิวเหว่ยเหว่ย, สวีหว่านถังพวกนั้น เขาไม่ได้มีความคิดอะไรมากมายขนาดนั้น ต่อไปหนทางยังอีกยาวไกล ต่างคนต่างก็เดินไปตามทางของตัวเอง ต่อให้จะโดนหลิวเหว่ยเหว่ยกับเถียนฮ่าวแดกดัน ก็ไม่เป็นไรเลย ไม่เคยสนใจความคิดเห็นของพวกเขาอยู่แล้ว

...

พอถึงกลางคืน เฉินลี่ชวนก็ออกไปเดินเล่นบนถนน แต่ก็ไม่มีอารมณ์จะไปร้านเน็ตแล้ว เทาจื่อก็ไปแล้ว ส่วนหม่าเสี่ยวชาว ก็ไม่คิดจะเรียกเขา ทุกวันยุ่งเหนื่อยมากแล้ว ประมาณสี่ทุ่ม เฉินลี่ชวนเตรียมจะกลับบ้าน แต่กลับเจอคนรู้จักบนถนนที่สลัวๆ สายนั้น คือหยางหง

“เฉินลี่ชวน...” หยางหงเรียกหนึ่งเสียง ขอบตาแดงก่ำ...